Ҷузи гӯшаи қаноати азин хокдони мгир

جز گوشهٔ قناعت ازین خاکدان مگیر

Ғайр аз канори ҳеҷ зи аҳли ҷаҳони мгир

غیر از کنار هیچ ز اهل جهان مگیر

Ҳарф аз сафоӣ сина магӯ пеши зоҳидӣ

حرف از صفای سینه مگو پیش زاهدان

Ойӣнаи пеши талъати ин зангёни мгир

آیینه پیش طلعت این زنگیان مگیر

Аз печу тоби роҳ ба манзил расида аст

از پیچ و تاب راه به منزل رسیده است

Бар як замини қарор чу санги нишони мгир

بر یک زمین قرار چو سنگ نشان مگیر

Ҷузи сарви пойдори дарин бўстонсро

جز سرو پایدار درین بوستانسرا

Бар ҳеҷ шохсор дигар ошёни мгир

بر هیچ شاخسار دگر آشیان مگیر

Чун азм содиқаст зи кӯшиши мадори даст

چون عزم صادق است ز کوشش مدار دست

Дар роҳи рости тавсани худро Аннани мгир

در راه راست توسن خود را عنان مگیر

Ин барқи хонаи сӯзи муҳайёӣ ҷустан аст

این برق خانه سوز مهیای جستن است

эй хӯни гирифта , набзи ман нотавони мгир

ای خون گرفته، نبض من ناتوان مگیر

Сўзонтрми зи оташ бе зинҳор ишқ

سوزانترم ز آتش بی زینهار عشق

эй бихбр , далери маро бар забони мгир

ای بیخبر، دلیر مرا بر زبان مگیر

То беҳиҷоб , рӯзи туоне сифед шуд

تا بی حجاب، روز توانی سفید شد

Хафоаши вор аз нафаси халқи ҷони мгир

خفاش وار از نفس خلق جان مگیر

Соиб ба қадари мустамеъон харҷ кун сухан

صائب به قدر مستمعان خرج کن سخن

Аз тӯтӣони шукр , зи ҳумои устихони мгир

از طوطیان شکر، ز هما استخوان مگیر