Дигар киро кунам аз аҳли дарди муҳаррами роз ?

دگر که را کنم از اهلِ درد محرمِ راز؟

Ки ранги ман ба забон шикаста шуд ғаммоз

که رنگِ من به زبانِ شکسته شد غَمّاز

Мабош эмин азон чашмҳои шарм олуд

مباش ایمن ازان چشمهای شرم‌آلود

Ки чашм дӯхта гирад шикори худ ин боз

که چشم‌دوخته گیرد شکارِ خود این باز

Чу дид тоқи ду абрӯии ёр , баргардед

چو دید طاقِ دو ابروی یار، برگردید

Касе ки гуфт раво дар ду қибла нест намоз

کسی که گفت روا در دو قبله نیست نماز

Азон з ҳалқа бигӯашон хати мишкӣнам

ازان ز حلقه بگوشانِ خطِ مشکینم

Ки кард ҳасани турои хати ниёзманди ниёз

که کرد حسن ترا خطِ نیازمندِ نیاز

зи арзи ҳол дар айём хат машав ғофил

ز عرضِ حال در ایامِ خط مشو غافل

Ки вақти шом буд танг дар адои намоз

که وقتِ شام بود تنگ در ادای نماز

Дилӣ ки бо нафаси гарми ишқ об нашуд

دلی که با نفسِ گرمِ عشق آب نشد

зи офтоб қиёмат намеравад ба гудоз

ز آفتابِ قیامت نمی‌رود به گداز

Чунон ки сайли хасу хорро ба дарёи барад

چنان که سیل خس و خار را به دریا بُرد

Маро ба ишқ ҳақиқӣ кашид ишқи муҷоз

مرا به عشقِ حقیقی کشید عشقِ مجاز

Ҳубоби монеъи ҷӯшу хурӯш дарё нест

حباب مانعِ جوش و خروشِ دریا نیست

Нагашт меҳр хамӯшӣ ниқоби чеҳраи роз

نگشت مُهرِ خموشی نقابِ چهرهٔ راز

Турои тараддуд хотир кашидааст ба банд

ترا تردد خاطر کشیده‌ است به بند

Ки об мешавад аз мавҷи хеши силсилаи соз

که آب می‌شود از موجِ خویش سلسله‌ساز

Ба фикри соиб азон мекунанд рағбати халқ

به فکرِ صائب ازان می‌کنند رغبت خلق

Ки ёд медиҳад аз тарзи ҳофизи Широз

که یاد می‌دهد از طرزِ حافظِ شیراز