зи сарви қад ту шуд шӯраи зори имкони сабз

ز سرو قدِ تو شد شوره زارِ امکان سبز

зи шамъи сабз ту шуд бахти ин шабистони сабз

ز شمعِ سبز تو شد بختِ این شبستان سبز

зи хати пушти лабат зинда мешавад дилҳо

ز خطِ پشتِ لبت زنده می شود دلها

Чунин буд чу кунад сабзаи оби ҳайвони сабз

چنین بود چو کند سبزه آبِ حیوان سبز

Миёни аҳли ҷунуни сабз чун тавонам шуд ?

میانِ اهلِ جنون سبز چوُن توانم شد؟

Нашуд зи гиряи ман хори ин биёбони сабз

نشد ز گریهٔ من خارِ این بیابان سبز

Ба равад нили расони хешро ки ҳайҳот аст

به رودِ نیل رسان خویش را که هیهات است

Каз об чоҳ шавад бахти моҳи канъони сабз

کز آبِ چاه شود بختِ ماهِ کنعان سبز

зи ҳам гзир надоранд нӯшу неши ҷаҳон

ز هم گزیر ندارند نوش و نیش جهان

Ки бегиреҳ нашавад неи зи шкрстони сабз

که بی گره نشود نی ز شکرستان سبز

Чу занг аз дили ман баради бода , донистам

چو زنگ از دلِ من بُرد باده، دانستم

Ки тухм сӯхта гардад ба абри эҳсони сабз

که تخمِ سوخته گردد به ابرِ احسان سبز

Таҷаррудӣ ки буд дар либос , маҳфӯз аст

تجَّردی که بوَد در لباس، محفوظ است

Паноҳи шер буд ҳаст то Нитсаатон сабз

پناهِ شیر بود هست تا نیستان سبز

Дили ҳарис ба занги қасоват олӯда аст

دلِ حریص به زنگِ قساوت آلوده است

Ки нон ҳамеша гадоро шавад дар анбони сабз

که نانْ همیشه گدا را شود در انبان سبز

зи чашми шӯри кавокиби мҷуи барӯмандӣ

ز چشمِ شورِ کواکب مَجو برومندی

Ки ҳеҷ дона нагардад ба зери дандони сабз

که هیچ دانه نگردد به زیرِ دندان سبز

Агар гушоиши дили хоҳӣ аз бало магрез

اگر گشایشِ دل خواهی از بلا مگریز

Ки дона мешавад ӣнҷои зи тири борони сабз

که دانه می‌شود اینجا ز تیرِ باران سبز

Ба бодаи ҷӯш ! назд хӯни хушки ман соиб

به باده جوش! نزدِ خونِ خشکِ من صائب

Нашуд зи тарбияти баҳри шохи марҷони сабз

نشد ز تربیتِ بحر شاخِ مرجان سبز