Бошад зи зулфи он рух чун лола бе ниёз

باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیاز

Аз доманаст шуълаи ҷувола бе ниёз

از دامن است شعله جواله بی نیاز

Моҳи тамоми ро баи муъарриф чаҳ ҳоҷатаст ?

ماه تمام رابه معرف چه حاجت است ؟

Он ҳасан комиласт зи даллола бе ниёз

آن حسن کامل است ز دلاله بی نیاز

Аз хат гзир нест рухи ҳамчуи моҳ ро

از خط گزیر نیست رخ همچو ماه را

Моҳи тамом агар шавад аз ҳола бе ниёз

ماه تمام اگر شود از هاله بی نیاز

Донистаам айёри дили сахти ёр ро

دانسته ام عیار دل سخت یار را

Мустағнӣами зи гиря ва аз нола бе ниёз

مستغنیم ز گریه و از ناله بی نیاز

Ҳоҷат ба халқ , сӯхта ҷонон наме баранд

حاجت به خلق، سوخته جانان نمی برند

Аз марҳамаст доғи дили лола бе ниёз

از مرهم است داغ دل لاله بی نیاز

Ин шукр чун кунам ки лаби ташнаи маро

این شکر چون کنم که لب تشنه مرا

Аз об кард соғари тбхолаҳ бениёз ?

از آب کرد ساغر تبخاله بی نیاز؟

Ком касе ки шаҳд қаноат чашида аст

کام کسی که شهد قناعت چشیده است

Бошад зи нози шукри бангола бе ниёз

باشد ز ناز شکر بنگاله بی نیاز

Миннати макаши зи серума ки он чашми хуши нигоҳ

منت مکش ز سرمه که آن چشم خوش نگاه

Дар бурдан диласт зи дунбола бе ниёз

در بردن دل است ز دنباله بی نیاز

Бар раҳнаварди шавқ гаронаст барги гул

بر رهنورد شوق گران است برگ گل

Ашки равони мости зи прголаҳ бе ниёз

اشک روان ماست ز پرگاله بی نیاز

Соиби зи ғами манол ки як дидани Рахш

صائب ز غم منال که یک دیدن رخش

Дилро кунад зи шодии сад сола бе ниёз

دل را کند ز شادی صد ساله بی نیاز