Минқори ман зи субҳи азал буд донаи сӯз

منقار من ز صبح ازل بود دانه سوز

Дар байза буд нолаи ман ошиёнаи сӯз

در بیضه بود ناله من آشیانه سوز

эй бахт , чашм боз кун ин базми роббин

ای بخت، چشم باز کن این بزم راببین

Моием ва оннигор вшроби баҳонаи сӯз

ماییم و آن نگار وشراب بهانه سوز

Аз чашм ӯ мадори таманнои мардумӣ

از چشم او مدار تمنای مردمی

Ҳаргиз ки дид мардумӣ аз масти хонаи сӯз

هرگز که دید مردمی از مست خانه سوز

Хокистараш ба домани сарсар гиреҳ занад

خاکسترش به دامن صرصر گره زند

Бар тавр агар назар фиканд ҳасани хонаи сӯз

بر طور اگر نظر فکند حسن خانه سوز

Булбул дигар ба шуълаи овоз ман куҷост ?

بلبل دگر به شعله آواز من کجاست ؟

Гулбонги ман чу барқ буд ошиёнаи сӯз

گلبانگ من چو برق بود آشیانه سوز

Соиб ба қатъи ин ғазали тоза то расед

صائب به قطع این غزل تازه تا رسید

Оташ Чехияанд аз мижаи калаки забонаи сӯз

آتش چکاند از مژه کلک زبانه سوز