Дардӣ ки созгор ту гардад душинос

دردی که سازگار تو گردد دواشناس

Заҳрӣ ки хушгувор шуд оби бқошнос

زهری که خوشگوار شد آب بقاشناس

Нони ҷӯин хеш ба аз гандуми касон

نان جوین خویش به از گندم کسان

Паҳлавии хушки хеш ба аз бӯрёи шинос

پهلوی خشک خویش به از بوریا شناس

Ҳар тоирӣ ки соя ба фарқи ту афканд

هر طایری که سایه به فرق تو افکند

Аз баҳри фол , сояи боли ҳамшинос

از بهر فال، سایه بال هماشناس

Аз ҳрдрӣ ки дасти карами рӯ кушода нест

از هردری که دست کرم رو گشاده نیست

Чун барқ ва бод бигузару дорФношнос

چون برق و باد بگذر و دارفناشناس

Ҳрхўн ки дар дил ту кунад даври осмон

هرخون که در دل تو کند دور آسمان

Хӯн ҷигар махӯр , май лаълии қбошнос

خون جگر مخور، می لعلی قباشناس

Оби мурувват аз қадаҳи ҳеҷ каси мҷўӣ

آب مروت از قدح هیچ کس مجوی

Худро ҳусайн ва рӯй замини крблошнос

خود را حسین و روی زمین کربلاشناس

Чун ақли ишқи робшносди чунон ки ҳаст ?

چون عقل عشق رابشناسد چنان که هست ؟

Исо шинос нест табиби ?гийшинос

عیسی شناس نیست طبیب گیاشناس

Худро зи чори муваҷҷаҳ тадбир вораҳон

خود را ز چار موجه تدبیر وارهان

Дороломони хок , мақоми рзошнос

دارالامان خاک، مقام رضاشناس

Ҳар одамӣ ки нест даров ранги мардумӣ

هر آدمی که نیست دراو رنگ مردمی

Беқадару эътибор чу мардуми ?гийшинос

بی قدر و اعتبار چو مردم گیاشناس

Ин он ғазал ки гуфт назирии хуши сухан

این آن غزل که گفت نظیری خوش سخن

Иқболи аҳли дили зи қабули худошинос

اقبال اهل دل ز قبول خداشناس