Тотўон дуздед сар дар ҷайби худ сарвар мабош

تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباش

наметавон гардид то аз пайравон раҳбар мабош

می توان گردید تا از پیروان رهبر مباش

То касе ангушт нагузорад ба ҳарфат чун қалам

تا کسی انگشت نگذارد به حرفت چون قلم

Худҳисобии пешаи худ соз , сар дафтар мабош

خودحسابی پیشه خود ساز، سر دفتر مباش

Дар ҳузури аҳли дил чун гули саропои гӯши шӯ

در حضور اهل دل چون گل سراپا گوش شو

Пеши аҳли ҳол чун сӯсани забон яксар мабош

پیش اهل حال چون سوسن زبان یکسر مباش

Аз забони хуш чу ҷавҳари реша дар дилҳо давон

از زبان خوش چو جوهر ریشه در دلها دوان

Ташнаи хӯни касон чун теғ бадгавҳар мабош

تشنه خون کسان چون تیغ بدگوهر مباش

Теғро ҷавҳар буд ба аз ниёами зарнигор

تیغ را جوهر بود به از نیام زرنگار

Гар зи арбоби камолӣ , баста зевар мабош

گر ز ارباب کمالی، بسته زیور مباش

Ташнагон ромӣ диҳад таскин ба оби хушки хеш

تشنگان رامی دهد تسکین به آب خشک خویش

Дар мурувват аз ақиқи сангдил камтар мабош

در مروت از عقیق سنگدل کمتر مباش

Тирагӣ дар остин дорад либоси орият

تیرگی در آستین دارد لباس عاریت

Чун маи ноқис ба нури дайгарӣ анвар мабош

چون مه ناقص به نور دیگری انور مباش

Сикка аз баҳри равоеи пушт бар зар карда аст

سکه از بهر روایی پشت بر زر کرده است

Зоҳидиро муътақид аз тарки сим ва зар мабош

زاهدان را معتقد از ترک سیم و زر مباش

наме тавон то шуд биёбони марг аз дарди талаб

می توان تا شد بیابان مرگ از درد طلب

Нақши болину ғубори хотир бистар мабош

نقش بالین و غبار خاطر بستر مباش

Субҳ наздикаст , нур шамъ мегирад ҳаво

صبح نزدیک است، نور شمع می گیرد هوا

Беш азин эй бихбр дар банди бол ва пар мабош

بیش ازین ای بیخبر در بند بال و پر مباش

Гар дарин дарё нагардӣ болу пар чун бодбон

گر درین دریا نگردی بال و پر چون بادبان

Санги роҳи киштии сайёр чун лангар мабош

سنگ راه کشتی سیار چون لنگر مباش

То ба хӯн худ насозӣ ташнаи соиби халқ ро

تا به خون خود نسازی تشنه صائب خلق را

Аз раги гардан ба чашм мардумон нашутур мабош

از رگ گردن به چشم مردمان نشتر مباش