Юсуфи ман беш азин дар чоҳ зулмоне мабош

یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش

Тахти канъони холӣ афтодааст зиндонӣ мабош

تخت کنعان خالی افتاده است زندانی مباش

Дар ҳавояти шохи гули оғӯш холӣ карда аст

در هوایت شاخ گل آغوش خالی کرده است

Беш азин дар тангнои дом зиндонӣ мабош

بیش ازین در تنگنای دام زندانی مباش

Хандаи рӯ бӯдан ба аз ганҷи гуҳар бахшӣдан аст

خنده رو بودن به از گنج گهر بخشیدن است

То туоне барқ бӯдан абрнисонӣ мабош

تا توانی برق بودن ابرنیسانی مباش

Подшоҳӣ бе ҳузури қалб бор хотираст

پادشاهی بی حضور قلب بار خاطرست

Дил чу нест гӯи тахт сулаймонӣ мабош

دل چو نیست گو تخت سلیمانی مباش

Дил намеларзад ба сайди роми ин сайёд ро

دل نمی لرزد به صید رام این صیاد را

Дар қафаси зинҳор беболу пар афшонӣ мабош

در قفس زنهار بی بال و پر افشانی مباش

Дар рикоб барқ дорад пой , ҳасани навбаҳор

در رکاب برق دارد پای، حسن نوبهار

То гулӣ дар боғи дории ғунча пешонӣ мабош

تا گلی در باغ داری غنچه پیشانی مباش

Саъй кун тоъшқи сангини дил ба фарёдат расад

سعی کن تاعشق سنگین دل به فریادت رسد

Уммати пайғамбари ақл аз гронҷонӣ мабош

امت پیغمبر عقل از گرانجانی مباش

Оташи битобии ман баси баланд афтода аст

آتش بیتابی من بس بلند افتاده است

эй насиҳатгар ба фикри доман афшонӣ мабош

ای نصیحتگر به فکر دامن افشانی مباش

Ман ки гӯии ҳиммат аз хуршеди тобон барда ам

من که گوی همت از خورشید تابان برده ام

Дар рикоби ҳамтеми гӯи асб чавгонӣ мабош

در رکاب همتم گو اسب چوگانی مباش

Чанд соиби брдл гум гашта хӯн хоҳӣ гирист ?

چند صائب بردل گم گشته خون خواهی گریست؟

Дар бисоти синаи гӯи як лаъл пайконе мабош

در بساط سینه گو یک لعل پیکانی مباش