Ҳарки аз доғи ниҳони ишқи сӯзади пайкараш
هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش
Оташи эмин бурун меояд аз хокистараш
آتش ایمن برون می‌آید از خاکسترش
Ишқ ҳар касро наад бар чеҳраи холи интихоб
عشق هر کس را نهد بر چهره خال انتخاب
Ҳамчуи доғи лолаи резади ташти оташи барсараш
همچو داغ لاله ریزد طشت آتش برسرش
Теғ ӯ хуш бемуҳобо меравад дар хӯни мо
تیغ او خوش بی محابا می‌رود در خون ما
Ҳалқа мотам нигардидааст зулфи ҷавҳараш
حلقه ماتم نگردیده است زلف جوهرش
Азҳўодорони он шамъам ки битавон ҳар саҳар
ازهواداران آن شمعم که بتوان هر سحر
Ҳамчуи барги гули пар парвона рафт аз бистараш
همچو برگ گل پر پروانه رُفت از بسترش
Гар чунин ойӣнаи дил аз ғубор ояд бурун
گر چنین آیینهٔ دل از غبار آید برون
Зуд хоҳад шуд яди Байзои кафи равшангараш
زود خواهد شد ید بیضا کف روشنگرش
Мастии чашмаш ба даври хат фузунтар шуд , магар
مستی چشمش به دور خط فزونتر شد، مگر
Гирди хати биҳуш дору мекунад дар соғараш ?
گَردِ خط بیهوش‌دارو می‌کند در ساغرش ؟
Нӯҳ агар киштӣ ба дарёии муҳаббати афканд
نوح اگر کشتی به دریای محبت افکند
Дар фалохан май наад боди мухолифи лангараш
در فلاخن می‌نهد باد مخالف لنگرش
Хоби амну давлати бедор , об ва оташанд
خواب امن و دولت بیدار، آب و آتشند
Шамъ меларзад тамоми шаб ба заррини афсараш
شمع می‌لرزد تمامِ شب به زرین افسرش
Чун дил соиб хӯрд оби азтмошои биҳишт ?
چون دل صائب خورد آب ازتماشای بهشت؟
Талхии чини ҷабин мавҷ дорад кавсараш
تلخیِ چینِ جبین موج دارد کوثرش