Пуч шуд аз даъвии беҳудаи мағзи худ фуруш

پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

Обро каф мекунад диягӣ ки нанишинад зи ҷӯш

آب را کف می کند دیگی که ننشیند ز جوش

намекунанд аз суд , мардуми харҷу азбии ҳосилӣ

می کنند از سود، مردم خرج و ازبی حاصلی

намекунад аз мояи худ харҷи доими худ фуруш

می کند از مایه خود خرج دایم خود فروش

Аз ҳазор оҳӯи яке роноФ мишкӣн дода анд

از هزار آهو یکی راناف مشکین داده اند

Сӯфӣ софӣ нагардад ҳарки шуд пашминаи пӯш

صوفی صافی نگردد هرکه شد پشمینه پوش

Ҳарчӣ мегӯйанд боман носеҳон шоиста ам

هرچه می گویند بامن ناصحان شایسته ام

Бе таъаммули пунбаи ғифлат бар оварадем зи гӯш

بی تأمل پنبه غفلت بر آوردیم ز گوش

намекунад мастии гуворои талхии айём ро

می کند مستی گوارا تلخی ایام را

Вои барони кас ки меояд дарин маҳфил ба ҳуш

وای برآن کس که می آید درین محفل به هوش

намезанад ҳарфӣ барои хеши воъиз , ме бикаш

می زند حرفی برای خویش واعظ، می بکش

Нест пашмӣ дар кулоҳи мӯҳтасиб , соғар бануш

نیست پشمی در کلاه محتسب، ساغر بنوش

Хирқаи олӯдаи моро баҳои ме гирифт

خرقه آلوده ما را بهای می گرفت

Нест дар андаки пазирии кас чу пер мефуруш

نیست در اندک پذیری کس چو پیر میفروش

Ошиқони роози грстн дил намегардад хунак

عاشقان رااز گرستن دل نمی گردد خنک

Чашмаи хуршедро шабнам наяндозад зи ҷӯш

چشمه خورشید را شبنم نیندازد ز جوش

Нестгар пайваста бо ҳам тоўпўди ҳасану ишқ

نیست گر پیوسته با هم تاوپود حسن و عشق

Чун шавад парвонаи сокин ? шамъ чун гардад хамӯш

چون شود پروانه ساکن؟ شمع چون گردد خموش

Дасти брдл май нуҳум чун шавқ ғолиб ме шавад

دست بردل می نهم چون شوق غالب می شود

намекунам бо хоки оташро збӣ обӣ хамӯш

می کنم با خاک آتش را زبی آبی خموش

Гарчи азнтқаст соиби ҷавҳари теғи забон

گرچه ازنطق است صائب جوهر تیغ زبان

Дарназар дорад шикваи теғ , лабҳои хамӯш

درنظر دارد شکوه تیغ، لبهای خموش