Кош медидӣ ба чашми ошиқони рухсори хеш

کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

То дареғ аз чашм худ медоштӣ дидори хеш

تا دریغ از چشم خود می‌داشتی دیدار خویش

Сар ба дил ҳо додае мижгон хоб олуд ро

سر به دل‌ها داده‌ای مژگان خواب‌آلود را

Барнамеи оеи магар бо теғи лангардори хеш ?

برنمی‌آیی مگر با تیغ لنگردار خویش؟

Ҳасани олами сӯзро машшотае дар кор нест

حسن عالم‌سوز را مشاطه‌ای در کار نیست

Гарм дорад аз фурӯғи худ гуҳари бозори хеш

گرم دارد از فروغ خود گهر بازار خویش

эй ки май ҷӯии кушоди кори худ аз осмон

ای که می‌جویی گشاد کار خود از آسمان

Осмон аз мо буд саргаштатар дар кори хеш

آسمان از ما بود سرگشته‌تر در کار خویش

Шарми дор аз ғунчаи хомӯш бо чандини забон

شرم دار از غنچه خاموش با چندین زبان

Ҳамчуи булбул чанд бошӣ ошиқи гуфтори хеш ?

همچو بلبل چند باشی عاشق گفتار خویش؟

Ҳеҷ касро кор ё раб бо худороӣ мабод

هیچ کس را کار یا رب با خودآرایی مباد

Гул ба хӯн май ғалатад аз рангинии дастори хеш

گل به خون می‌غلطد از رنگینی دستار خویش

Рӯзгори барқи фурсати хандаи ворӣ беш нест

روزگار برق فرصت خنده واری بیش نیست

Магзарон дрхўоби ғифлати давлати бедори хеш

مگذران درخواب غفلت دولت بیدار خویش

Дар даҳонаш хоки бодо , номи шукргар барад

در دهانش خاک بادا، نام شکّر گر برد

Ҳарки битавонад забон молида бар девори хеш

هرکه بتواند زبان مالید بر دیوار خویش

Барнаме дорад гронбории раҳи даври адам

برنمی دارد گرانباری ره دور عدم

Чун гаронӣ май барӣ , борӣ сабк кун бори хеш

چون گرانی می‌بری، باری سبک کن بار خویش

Лаб ба об теғ мешавед зи шаҳди зиндагӣ

لب به آب تیغ می‌شوید ز شهد زندگی

Ҳарки чун Мансур берун медиҳад асрори хеш

هرکه چون منصور بیرون می‌دهد اسرار خویش

Май рӯм чун лағзиши мисатон ба пои бихўдӣ

می‌روم چون لغزش مستان به پای بیخودی

То куҷои сари бркнми зини сайр бе паргори хеш

تا کجا سر برکنم زین سیر بی‌پرگار خویش

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки фармуд Авҳадӣ

این جواب آن غزل صائب که فرمود اوحدی

Муъмину саҷҷодаи худ , кофару зуннори хеш

مؤمن و سجاده خود، کافر و زنار خویش