Барги айши ман буд рангинии афкори хеш

برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

Аз тамошои биҳиштами фориғ аз гулзори хеш

از تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش

Аз фурӯғи орияти дил тира гардад бештар

از فروغ عاریت دل تیره گردد بیشتر

Қонеъ аз шамъу чароғам бо дили бедори хеш

قانع از شمع و چراغم با دل بیدار خویش

Нест мумкини бор бар дилҳо з озодӣ шавам

نیست ممکن بار بر دل‌ها ز آزادی شوم

То тавон чун сарв бастан бар дили худ бори хеш

تا توان چون سرو بستن بر دل خود بار خویش

Худфурӯшии пеша ман нест чун бимоигон

خودفروشی پیشه من نیست چون بیمایگان

Нестам афсурдаи дил аз сардии бозори хеш

نیستم افسرده‌دل از سردی بازار خویش

Ханда бар сайли ҳаводис май занам чун Кебеки маст

خنده بر سیل حوادث می‌زنم چون کبک مست

Додаам аз сахти ҷонии пушт бар кҳсори хеш

داده‌ام از سخت‌جانی پشت بر کهسار خویش

Нест чун Фарҳоди чашми музд аз ширини маро

نیست چون فرهاد چشم مزد از شیرین مرا

намешавад ширин ба шукри коми ман аз кори хеш

می‌شود شیرین به شکّر کام من از کار خویش

Теғи ҷавҳардори ман берун наомад аз ниёам

تیغ جوهردار من بیرون نیامد از نیام

То накардам раҳни саҳбои ҷбаҳу дастори хеш

تا نکردم رهن صهبا جبه و دستار خویش

Хоби амниро ки май ҷустам ба сад чашм аз ҷаҳон

خواب امنی را که می‌جستم به صد چشم از جهان

Баъд умрӣ ёфтам дар сояи девори хеш

بعد عمری یافتم در سایه دیوار خویش

Аз ҷунун то ҳалқаи атфолро марказ шудам

از جنون تا حلقه اطفال را مرکز شدم

Доғ дорам чархро аз айши хуши паргори хеш

داغ دارم چرخ را از عیش خوش‌پرگار خویش

Дарди бустони вуҷӯд аз тираи бахтӣ чун қалам

درد بستان وجود از تیره‌بختی چون قلم

Ризқи ман кӯтоҳӣ умраст аз гуфтори хеш

رزق من کوتاهی عمرست از گفتار خویش

Аз ҳаёт бе вафои астодгӣ ҷустан хатост

از حیات بی‌وفا استادگی جستن خطاست

Мондагии оби равонро нест аз рафтори хеш

ماندگی آب روان را نیست از رفتار خویش

Бодпимоиӣаст соиби нола бе фарёдрас

بادپیمایی است صائب ناله بی فریادرس

Май занам меҳр хамӯшӣ бар лаби изҳори хеш

می‌زنم مهر خموشی بر لب اظهار خویش