Зери як пероҳан аз як рангем бо ёри хеш
زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش
Буии Юсуф май кашам аз чашм чун дастори хеш
بوی یوسف می‌کشم از چشم چون دستار خویش
Бим афтодан намебошад зи пои афтода ро
بیم افتادن نمی‌باشد ز پا افتاده را
Дар ҳисори оҳанам аз пастии девори хеш
در حصار آهنم از پستی دیوار خویش
Барнадорад чун сулаймонии марои даст аз камар
برندارد چون سلیمانی مرا دست از کمر
Сад гиреҳ чун сбҳаҳ дар дил дорам аз зуннори хеш
صد گره چون سبحه در دل دارم از زنار خویش
Аз дами ҷони бахш дар охир талофӣ ме кунад
از دم جان‌بخش در آخر تلافی می‌کند
Исои могар хабар кам гирад аз бемори хеш
عیسی ما گر خبر کم گیرد از بیمار خویش
Қадар бошад сӣ шаби он касро ки набӯд дар саро
قدر باشد سی شب آن کس را که نبود در سرا
Маҷлиси афрӯзӣ ба ғайр аз дидаи бедори хеш
مجلس‌افروزی به غیر از دیده بیدار خویش
Нестам бекор агар аз халқ рӯгардон шудам
نیستم بیکار اگر از خلق روگردان شدم
Хат ба мижгон май кашам бар сафҳаи девори хеш
خط به مژگان می‌کشم بر صفحه دیوار خویش
Гӯши худро коса дар юза таҳсин кунад
گوش خود را کاسه در یوزه تحسین کند
Ҳар тиҳии мағзӣ ки бошад ошиқи гуфтори хеш
هر تهی‌مغزی که باشد عاشق گفتار خویش
Хори деворам ,у боли доман гул нестам
خار دیوارم، و بال دامن گل نیستم
Ризқи ман назора хушкӣаст аз гулзори хеш
رزق من نظاره خشکی است از گلزار خویش
Бо дили олӯда бешармӣаст изҳори салоҳ
با دل آلوده بی‌شرمی است اظهار صلاح
Май кашам беш аз гунаҳи хиҷлати зи истиғфори хеш
می‌کشم بیش از گنه خجلت ز استغفار خویش
Нест соиби қадрдонӣ дар бисоти рӯзгор
نیست صائب قدردانی در بساط روزگار
Аз садафи берун чаҳ орми гавҳари шҳўори хеш ?
از صدف بیرون چه آرم گوهر شهوار خویش؟