Кӯтаҳи андешӣ ки нафаристад ба уқбои моли хеш

کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

Чашми умедаш буд пайваста дар дунболи хеш

چشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش

Чун магас дар домгоҳи анкабутон , карда ам

چون مگس در دامگاه عنکبوتان، کرده ام

Дасту пои гуми азҳҷўми риштаи омоли хеш

دست و پا گم ازهجوم رشته آمال خویش

Хоб роҳат мекунам дар сояи боли ҳумо

خواب راحت می کنم در سایه بال هما

То з истиғно кашидам сурбаи зирболи хеш

تا ز استغنا کشیدم سربه زیربال خویش

намешавад бар дидаи хўнбори ман олами сиёҳ

می شود بر دیده خونبار من عالم سیاه

Ҳргаҳ андозам назари барномаи аъмоли хеш

هرگه اندازم نظر برنامه اعمال خویش

Ҷӯии хӯн аз дида ойӣна мегардад равон

جوی خون از دیده آیینه می گردد روان

Парда бурдорам агар аз сӯрати аҳволи хеш

پرده بردارم اگر از صورت احوال خویش

Нест изҳори ҷавонӣ , хиҷлат беҳосилӣ аст

نیست اظهار جوانی، خجلت بی حاصلی است

Ин ки медорам ниҳони азҳмншинони соли хеш

این که می دارم نهان ازهمنشینان سال خویش

Доғ мебахшад самари гуфтор ҳарҷо дард нест

داغ می بخشد ثمر گفتار هرجا درد نیست

Пеш бидрдон макун изҳори соиби ҳоли хеш

پیش بیدردان مکن اظهار صائب حال خویش