Барнаме оем ба таскини дили худкоми хеш

برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

Чун фалак дар биқрорӣ дидаам ороми хеш

چون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش

Муваҷҷаҳ бедасту пои родоиаҳ эй чун баҳр нест

موجه بی دست و پا رادایه ای چون بحر نیست

Фориғам аз фикри оғозу ғами анҷоми хеш

فارغم از فکر آغاز و غم انجام خویش

Чашмаи умеди ронтўон ба хок анбоштан

چشمه امید رانتوان به خاک انباشتن

Варна май гаштами з бе сайдии шикори доми хеш

ورنه می گشتم ز بی صیدی شکار دام خویش

Шкрстонӣ барои талхкомон гашта аст

شکرستانی برای تلخکامان گشته است

Ғифлати ширини лабони азлзти дашноми хеш

غفلت شیرین لبان ازلذت دشنام خویش

Дардисар бисёр дорад дрдмндиҳо ки ман

دردسر بسیار دارد دردمندیها که من

Сӯхтам чун лолаи топркрдми азхўни ҷоми хеш

سوختم چون لاله تاپرکردم ازخون جام خویش

Ҳирси брмни дардҳои нася рокрдаҳаст нақд

حرص برمن دردهای نسیه راکرده است نقد

Субҳ но гардӣда май уфтам ба фикри шоми хеш

صبح نا گردیده می افتم به فکر شام خویش

Гарчи матлаб нест дар пайғоми дардолӯди ман

گرچه مطلب نیست در پیغام دردآلود من

Хиҷлатӣ дорам , ки натавон гуфт , аз пайғоми хеш

خجلتی دارم،که نتوان گفت، از پیغام خویش

Шарми Юсуфи монеъи расвои ёқӯби мост

شرم یوسف مانع رسوایی یعقوب ماست

Чашми мо дрпрдаҳ дорад ҷомаи эҳроми хеш

چشم ما درپرده دارد جامه احرام خویش

Қӯти гўёииӣ то дар забон хома ҳаст

قوت گویاییی تا در زبان خامه هست

Сабт кун бар сафҳаи айёми соиби номи хеш

ثبت کن بر صفحه ایام صائب نام خویش