Май тарошами ризқи худ чун тир аз паҳлавии хеш

می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

намекунам то ҳаст мумкини ҳифзи об рӯй хеш

می کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش

Бори миннати барнамеи тобади тани озодагон

بار منت برنمی تابد تن آزادگان

Беди маҷнӯнро либосӣ нест ғайр аз мӯии хеш

بید مجنون را لباسی نیست غیر از موی خویش

Рӯзӣ беранҷ гардад тухми ранҷ бе шумор

روزی بی رنج گردد تخم رنج بی شمار

Вақти он каси хуш ки бошад ризқаш аз бозуии хеш

وقت آن کس خوش که باشد رزقش از بازوی خویش

Чун магаси нохонда ҳар кас брсрхўонӣ равад

چون مگس ناخوانده هر کس برسرخوانی رود

эй басои силӣ ба даст худ занад бар рӯй хеш

ای بسا سیلی به دست خود زند بر روی خویش

Ҳаркии рочўн теғ бошад оби борикӣ ба ҷӯй

هرکه راچون تیغ باشد آب باریکی به جوی

намекунад чун мавҷ аз дарёи тиҳии паҳлавии хеш

می کند چون موج از دریا تهی پهلوی خویش

Шикваи хунин таровуш мекунад бе ихтиёр

شکوه خونین تراوش می کند بی اختیار

Нест мумкин дар гиреҳ чун нофа бастани буии хеш

نیست ممکن در گره چون نافه بستن بوی خویش

наметавонад чеҳраи мақсӯди робӣ парда дид

می تواند چهره مقصود رابی پرده دید

Ҳарки рӯ оварад дар ойӣнаи зонуии хеш

هرکه رو آورد در آیینه زانوی خویش

Ҳаркии чини танги халқӣ аз ҷабин берун накард

هرکه چین تنگ خلقی از جبین بیرون نکرد

Муттасил дар зер шамшераст аз абрӯии хеш

متصل در زیر شمشیرست از ابروی خویش

Номааш чун нома субҳаст дар маҳшари сифед

نامه اش چون نامه صبح است در محشر سفید

Ҳар ки аз ашки надомати додшсту шӯии хеш

هر که از اشک ندامت دادشست و شوی خویش

Май кашам ҳар лаҳзаи соиби оҳи афсӯсии здл

می کشم هر لحظه صائب آه افسوسی زدل

Як нафаси фориғ наме гирдам з рафт ва рӯй хеш

یک نفس فارغ نمی گردم ز رفت و روی خویش