Аз ғубори хати рухи он моҳ меболад ба хеш

از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

Ончунон каз гирди лашкар шоҳ меболад ба хеш

آنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش

Томбдл шуд ба хати зулфаши дилам осӯда шуд

تامبدل شد به خط زلفش دلم آسوده شد

Роҳрав аз манзил кӯтоҳ меболад ба хеш

راهرو از منزل کوتاه می بالد به خویش

Пушти он лаб зӯдтар гардид сабз аз оризаш

پشت آن لب زودتر گردید سبز از عارضش

Брлби ҷӯи сабзаи хотир хоҳ меболад ба хеш

برلب جو سبزه خاطر خواه می بالد به خویش

Ончунон каз тавқи қамарии сарв раъно ме шавад

آنچنان کز طوق قمری سرو رعنا می شود

Ҳарқадр дил танг гардад оҳ меболад ба хеш

هرقدر دل تنگ گردد آه می بالد به خویش

Нили чашми захм , хӯбиро дуоӣ ҷавшан аст

نیل چشم زخم، خوبی را دعای جوشن است

Азсиаҳи бахтии дил огоҳ меболад ба хеш

ازسیه بختی دل آگاه می بالد به خویش

Тишнагӣ гардад зи эҳсони тиҳии чашмони зиёд

تشنگی گردد ز احسان تهی چشمان زیاد

Вои бркштии кзоб чоҳ меболад ба хеш

وای برکشتی کزآب چاه می بالد به خویش

Зуд меояд басари даврони он кӯтоҳи байн

زود می آید بسر دوران آن کوتاه بین

Каз фурӯғи орият чун моҳ меболад ба хеш

کز فروغ عاریت چون ماه می بالد به خویش

Фарбеҳ аз мадҳи сабки мағзони нафаси хасис

فربه از مدح سبک مغزان نفس خسیس

Ин сутури хуши алаф азкоаҳ меболад ба хеш

این ستور خوش علف ازکاه می بالد به خویش

Зуд мегардад зи ҳоли хеши ҳасани орият

زود می گردد ز حال خویش حسن عاریت

Моҳ азон , гуҳ май гудозад гоҳ меболад ба хеш

ماه ازان، گه می گدازد گاه می بالد به خویش

Дрблндӣ гарчи мебинад заволи офтоб

دربلندی گرچه می بیند زوال آفتاب

Ҳамчунон нодони зъзў ҷоҳ меболад ба хеш

همچنان نادان زعزو جاه می بالد به خویش

Аҳли ҳиммати косаи муҳтоҷро хоҳад тиҳӣ

اهل همت کاسه محتاج را خواهد تهی

Меҳри тобон аз гудоз моҳ меболад ба хеш

مهر تابان از گداز ماه می بالد به خویش

Нохун дахласт соиби боиси ҷӯши сухан

ناخن دخل است صائب باعث جوش سخن

Ончунон каз ковуши об чоҳ меболад ба хеш

آنچنان کز کاوش آب چاه می بالد به خویش