зи мастӣ дар шукри хндсти доими лаъли серобаш

ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

Гиребон чок дорад шишаро зӯр май нобаш

گریبان چاک دارد شیشه را زور می نابش

Лаб мегаван ӯро нест вақти хати баровардан

لب میگون او را نیست وقت خط برآوردن

зи мавҷи бӯсаи нави хат май намояди лаъли шодобаш

ز موج بوسه نو خط می نماید لعل شادابش

зи хоб ноз гуфтам чашми ӯрои хати барангезад

ز خواب ناز گفتم چشم اورا خط برانگیزد

Надонистам каз ин райҳон гаронтар мешавад хобаш

ندانستم کز این ریحان گرانتر می شود خوابش

Надидаи ҳасани худро , каси ҳариф аўнмӣ гардад

ندیده حسن خود را، کس حریف اونمی گردد

Нигаҳ дорад худо аз суҳбати ойӣнау обаш !

نگه دارد خدا از صحبت آیینه و آبش !

Агар уфтад ба масҷиди роҳи он сарви хиромон ро

اگر افتد به مسجد راه آن سرو خرامان را

Аҷаб дорам нагирад танг дар оғӯш , миҳробаш

عجب دارم نگیرد تنگ در آغوش، محرابش

Зсири боғи ҷинати доман афшон меравад берун

زسیر باغ جنت دامن افشان می رود بیرون

Нигоҳиро ки созад шавқи рухсори ту битобш

نگاهی را که سازد شوق رخسار تو بیتابش

Бғир аз худ парастии тоъатӣ азуӣ наме ояд

بغیر از خود پرستی طاعتی ازوی نمی آید

Худороӣ ки бошад хонаи ойӣнаи миҳробаш

خودآرایی که باشد خانه آیینه محرابش

Ба зинат хоҷа мағрураст аз дунё , наме донад

به زینت خواجه مغرورست از دنیا، نمی داند

Ки чун хокистари ахгрҳости пинҳони зери санҷобаш

که چون خاکستر اخگرهاست پنهان زیر سنجابش

Таманноӣ раҳоӣ дорам аз дарёии хунхорӣ

تمنای رهایی دارم از دریای خونخواری

Ки чун лолааст хунин , косаҳои чашми гирдобаш

که چون لاله است خونین، کاسه های چشم گردابش

зи дарё кам нагардад сӯзиши пинҳони ман соиб

ز دریا کم نگردد سوزش پنهان من صائب

Магар обӣ занад бар оташи ман лаъли серобаш

مگر آبی زند بر آتش من لعل سیرابش