Нашуд равшани чароғам аз изори оташ андӯдаш

نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

Магари чашмии даҳуми дрмўсми хати оби аздўдш

مگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش

Аҷобтҳости дртолъи дуои домани шаб ро

اجابتهاست درطالع دعای دامن شب را

Яке сад шуд умеди ман зхт анбар олудаш

یکی صد شد امید من زخط عنبر آلودش

Дили сангаши куҷои бртшнаҳи дидор май сӯзад ?

دل سنگش کجا برتشنه دیدار می سوزد؟

Сбкдстӣ ки барме ояд аз ойӣнаи мақсӯдаш

سبکدستی که برمی آید از آیینه مقصودش

Ба даврӣ аз ҳарими аўншди қатъи умеди ман

به دوری از حریم اونشد قطع امید من

Ки баргардад ба маҳфили шамъ , чун хомаш кунӣ зудаш

که برگردد به محفل شمع، چون خامش کنی زودش

зи эҳсон наоне ҷони соил тоза ме гардад

ز احسان نهانی جان سایل تازه می گردد

Хушо захмӣ ки созад хандаи пинҳони нмксўдш

خوشا زخمی که سازد خنده پنهان نمکسودش

Мадон чун тангдастони ҷаҳони муҳтоҷи ошиқ ро

مدان چون تنگدستان جهان محتاج عاشق را

Ки ёд аз бениёзӣ медиҳад рӯй зар андӯдаш

که یاد از بی نیازی می دهد روی زر اندودش

Мазан меҳр хамӯшӣ бар даҳани оташи забонон ро

مزن مهر خموشی بر دهن آتش زبانان را

Каз ин равзан барояд дӯд чун созанди масдӯдаш

کز این روزن برآید دود چون سازند مسدودش

Бар ҳамНи азҳзўри бути дили осӯда Эй дорад

بر همن ازحضور بت دل آسوده ای دارد

Набошад дил ба ҷони он рака дрғибаст маъбудаш

نباشد دل به جان آن راکه درغیب است معبودش

Чаҳ бигушоед зи халқи сифлаи соиб , моу даргоҳӣ

چه بگشاید ز خلق سفله صائب، ما و درگاهی

Ки ҳар мӯрӣ сулаймон мешавад аз суфраи ҷўдш

که هر موری سلیمان می شود از سفره جودش