Ҳамон Юсуф ки Миср омад ба танг аз баси харидораш

همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

Ба пушти кори ҳасан ӯ наярзад рӯй бозораш

به پشت کار حسن او نیرزد روی بازارش

зи баси оби сабоҳат сайқалӣ кардааст рӯйиш ро

ز بس آب صباحت صیقلی کرده است رویش را

Нигаҳи сад ҷои лғзд то гулӣ чӣанд зи рухсораш

نگه صد جای لغزد تا گلی چیند ز رخسارش

Чаҳ хуррами гулистонӣ , хуши баланди иқболи рӯйиш ро

چه خرم گلستانی، خوش بلند اقبال رویش را

Ки аз мижгони булбули обии нӯшади хори девораш

که از مژگان بلبل آبی نوشد خار دیوارش

Дарин мазраъи кадомин донаи умеди афшонам ?

درین مزرع کدامین دانه امید افشانم ؟

Ки дар хок фаромӯшӣ насозад сабзи зангораш

که در خاک فراموشی نسازد سبز زنگارش

Ҳар он булбул ки бо ман даъвии ҳам нолагӣ дорад

هر آن بلبل که با من دعوی هم نالگی دارد

Ба хӯн ӯ гувоҳӣ медиҳад сурхии минқораш

به خون او گواهی می دهد سرخی منقارش

Чу аз ҳинд дуот ояд буруни тоўси калаки ман

چو از هند دوات آید برون طاوس کلک من

Хӯрд сад морпечи рашк , Кебек аз тарзи рафтораш

خورد صد مارپیچ رشک، کبک از طرز رفتارش

Чу соиби ин ғазалро бар баёзи дил рақам ме зад

چو صائب این غزل را بر بیاض دل رقم می زد

Қаламро нешикар мекард ширинии гуфтораш

قلم را نیشکر می کرد شیرینی گفتارش