Арақ ромӣ кунад бедасту пои лағзандаи рухсораш

عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

Диҳад аз даври шабнами об , чашми худ зи гулзораш

دهد از دور شبنم آب، چشم خود ز گلزارش

зи дасти раъшаи дорони соғари саршор май резад

ز دست رعشه داران ساغر سرشار می ریزد

Таровуш мекунад хӯн хӯрдан аз мижгони хунхораш

تراوش می کند خون خوردن از مژگان خونخوارش

Ба ҳар гулшан ки он шамшоди қомат дрхром ояд

به هر گلشن که آن شمشاد قامت درخرام آید

Хиёбон мекашад чун сарвқади азшўқи рафтораш

خیابان می کشد چون سروقد ازشوق رفتارش

Сифед аз гиря шуд чун қанди бодоми сияҳи чашмон

سفید از گریه شد چون قند بادام سیه چشمان

Зхти сабзи тошди пистае лаъли шкрборш

زخط سبز تاشد پسته ای لعل شکربارش

Амон бархезад аз шаҳрӣ ки дуздаш боасас созад

امان برخیزد از شهری که دزدش باعسس سازد

Балое шуд ба хати ҳамдаст то шуд холи таррораш

بلایی شد به خط همدست تا شد خال طرارش

з рӯй оташини хӯни самандарро ба ҷӯши орад

ز روی آتشین خون سمندر را به جوش آرد

зи шукри тӯтӣон ромӣ кунад дилсарди гуфтораш

ز شکر طوطیان رامی کند دلسرد گفتارش

Назар чун аз гул бе хори ин гулзор бурдорам ?

نظر چون از گل بی خار این گلزار بردارم؟

Ки чун мижгон дуанд реша дар дили хори девораш

که چون مژگان دواند ریشه در دل خار دیوارش

Шавад ҷои нафас бар шамъи танг аз ҷӯши парвона

شود جای نفس بر شمع تنگ از جوش پروانه

Кунадгар иқтибоси равшании соиби зи рухсораш

کند گر اقتباس روشنی صائب ز رخسارش