Гули андомӣ ки ман дорам нзрбррўии гулрангаш

گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

зи ранги офтобӣ , офтобӣ мешавад рангаш

ز رنگ آفتابی، آفتابی می شود رنگش

намедонам қумоши дасти симинаш , ҳамин донам

نمی دانم قماش دست سیمینش، همین دانم

Ки кор мумиёе мекунад бошишаам сангаш

که کار مومیایی می کند باشیشه ام سنگش

намеояд бурун аз хона аз шарми тамошое

نمی آید برون از خانه از شرم تماشایی

зи баси часбидаи брондоми симини ҷомаи тангаш

ز بس چسبیده براندام سیمین جامه تنگش

Чаҳ бошад сулҳи он ширини писарро чошнӣ ёрб

چه باشد صلح آن شیرین پسر را چاشنی یارب

Ки чун ҳалвои сулҳ аз ошиқони дил май баради ҷангаш

که چون حلوای صلح از عاشقان دل می برد جنگش

Буд чун сабзаи зери санг аз нашаву намои оҷиз

بود چون سبزه زیر سنگ از نشو و نما عاجز

Забони арзи ҳоли ман зтмкини гаронсангаш

زبان عرض حال من زتمکین گرانسنگش

Чаҳ бошад ҳоли дил дар даст ӯ ёрб , ки май печад

چه باشد حال دل در دست او یارب،که می پیچد

Ба худ чун зулфи ҷавҳари байзаи фӯлоди дрчнгш

به خود چون زلف جوهر بیضه فولاد درچنگش

зи тарки танги чашмии мардумии соиб тамаъ дорам

ز ترک تنگ چشمی مردمی صائب طمع دارم

Ки талхи афтода чун бодоми кӯҳии дидаи тангаш

که تلخ افتاده چون بادام کوهی دیده تنگش