Агар чаҳ мезанад оташ ба олам рӯй тобонаш

اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

Гулӯ тар мешавад аз дидани себи занхдонаш

گلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش

Итоб ва нозу дашномаш чаҳ хоҳад буд ҳайронам

عتاب و نازو دشنامش چه خواهد بود حیرانم

Ситамкорӣ ки бошад чини абрӯи мади эҳсонаш

ستمکاری که باشد چین ابرو مد احسانش

Гулу шабнам ба чашмаш рӯй ашк олуд ме ояд

گل و شبنم به چشمش روی اشک آلود می آید

Нигоҳ ҳар ки афтодааст бар рухсори хандонаш

نگاه هر که افتاده است بر رخسار خندانش

Чаҳ бошад ҳоли мо саргаштагон дар ҳалқаи зулфӣ

چه باشد حال ما سرگشتگان در حلقه زلفی

Ки гӯии осмон солим наҷуст аз захми чавгонаш

که گوی آسمان سالم نجست از زخم چوگانش

зи ҳайрати об чун ойӣнаи барҷо хушк ме монад

ز حیرت آب چون آیینه برجا خشک می ماند

Ба ҳар гулшан ки гардад ҷилвагар сарви хиромонаш

به هر گلشن که گردد جلوه گر سرو خرامانش

Насимиро ки роҳ уфтад ба зулфи мшкбор ӯ

نسیمی را که راه افتد به زلف مشکبار او

Шавад носури доғи лолаи зор аз гирди ҷавлонаш

شود ناسور داغ لاله زار از گرد جولانش

Ман он рӯзӣ ки нахлаши борвар мегашт ме гуфтам

من آن روزی که نخلش بارور می گشت می گفتم

Ки хӯнҳо дар дил олам кунад себи занхдонаш

که خونها در دل عالم کند سیب زنخدانش

Ба азм рафтан аз гулзор чун қомати броФрозд

به عزم رفتن از گلزار چون قامت برافرازد

Гул аз бетоқатӣ чун хори овезад ба домонаш

گل از بی طاقتی چون خار آویزد به دامانش

Чаҳ брхўди рост чун фонӯс майсозӣ либосӣ ро

چه برخود راست چون فانوس می سازی لباسی را

Ки ҳар шаби шамъи дигари сари برارد аз гиребонаш

که هر شب شمع دیگر سر برآرد از گریبانش

Ба оби зиндагонӣ чеҳра шавед тозаи рухсорӣ

به آب زندگانی چهره شوید تازه رخساری

Ки чун соиби нўоснҷӣ буд дрбоғу бастонаш

که چون صائب نواسنجی بود درباغ و بستانش