Хушо Қазвӣну боғи шоҳу гулгашти хиёбонаш

خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

Ки аз ойӣнаи пешонӣ субҳаст майдонаш

که از آیینه پیشانی صبح است میدانش

Гулаши бори насими субҳгоҳии барнамеи тобад

گلش بار نسیم صبحگاهی برنمی تابد

Нафаси дуздида исо мекунад сайри гулистонаш

نفس دزدیده عیسی می کند سیر گلستانش

Насими чоштгоҳши он қадр шодоб ме ояд

نسیم چاشتگاهش آنقدر شاداب می آید

Ки гардад сабз агар хории дроўизд ба домонаш

که گردد سبز اگر خاری درآویزد به دامانش

Дарин гулшани ниҳоли ғунча пешонӣ наме бошад

درین گلشن نهال غنچه پیشانی نمی باشد

Насими субҳ Форғбол мегардад ба бастонаш

نسیم صبح فارغبال می گردد به بستانش

Агар оҳӣ ба саҳв аз синаи ошиқ бурун ояд

اگر آهی به سهو از سینه عاشق برون آید

Насим кӣмёгар мекунад чун шохи райҳонаш

نسیم کیمیاگر می کند چون شاخ ریحانش

براردи срўогр аз тавқи қамарии сар аҷаб набӯд

برآرد سرواگر از طوق قمری سر عجب نبود

Ки булбул мекунад азғнчаҳи болини дрглстонш

که بلبل می کند ازغنچه بالین درگلستانش

зи девори вдрши пои дили хуршед май лғзд

ز دیوار ودرش پای دل خورشید می لغزد

Ки дордтоқти назораи ойӣна рӯйонаш ?

که داردطاقت نظاره آیینه رویانش؟

Марои афканда дар дарёии ғами нилӯфарии чашмӣ

مرا افکنده در دریای غم نیلوفری چشمی

Ки чун хуршеди ъолмсўз зарринаст мижгонаш

که چون خورشید عالمسوز زرین است مژگانش

Чаҳ хоҳад крдёрб бо дили маҷрӯҳи ман соиб

چه خواهد کردیارب با دل مجروح من صائب

Ки бар шӯри ҷазои ҳақ намак дорад намакдонаш

که بر شور جزا حق نمک دارد نمکدانش