Раг абрӣаст он лабҳои нўхт , бӯсаи боронаш

رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش

Ки умр ҷовдон бахшад ба ошиқи мади эҳсонаш

که عمر جاودان بخشد به عاشق مد احسانش

Сарангушти Суҳайл аз захми дандони ҷӯй хӯн гардад

سرانگشت سهیل از زخم دندان جوی خون گردد

з майгар ин чунин рангин шавад себи занхдонаш

ز می گر این چنین رنگین شود سیب زنخدانش

Кашад дар ҳар қадами ҷои қадаҳи миноӣ май барсар

کشد در هر قدم جای قدح مینای می برسر

Замин аз ҷилваи мастонаи сарви хиромонаш

زمین از جلوه مستانه سرو خرامانش

Ба ҳар гулшан ки он сарви хиромони ҷилва гар гардад

به هر گلشن که آن سرو خرامان جلوه گر گردد

намеояд баҳам то ҳашари оғӯши хиёбонаш

نمی آید بهم تا حشر آغوش خیابانش

Забони алътш гӯйӣаст ҳар гардӣ каз ӯ хезад

زبان العطش گویی است هر گردی کز او خیزد

Ба хӯни ошиқон ташнааст аз баси хоки майдонаш

به خون عاشقان تشنه است از بس خاک میدانش

Чаҳ болу пари кушояд дар дил чун чашми мӯри ман ?

چه بال و پر گشاید در دل چون چشم مور من؟

Призодӣ ки бошад чун қафаси малики салимонаш

پریزادی که باشد چون قفس ملک سلیمانش

Ба озодон касеро мерасад пайванд чун қамарӣ

به آزادان کسی را می رسد پیوند چون قمری

Ки бошад ҳалқаи фитроки азтўқи гиребонаш

که باشد حلقه فتراک ازطوق گریبانش

Куҷои он нӯш лаб дорад ғами аҳли сухани соиб ?

کجا آن نوش لب دارد غم اهل سخن صائب؟

Ки аз худ мекунад эҷоди тӯтии шкрстонш

که از خود می کند ایجاد طوطی شکرستانش