Ба сурхӣ мезанад чун машки хати ънброФшонш

به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانش

Чаҳ ҳасан ншأаҳ хезаст ин ки мегаванаст райҳонаш

چه حسن نشأه خیزست این که میگون است ریحانش

Набошад давр агар хаташи тиллоӣ дарназар ояд

نباشد دور اگر خطش طلایی درنظر آید

Ки тавқи ҳола заррин мешавад азмоаҳи тобонаш

که طوق هاله زرین می شود ازماه تابانش

Ба нури дидаи худ чун чароғ субҳ ме ларзад

به نور دیده خود چون چراغ صبح می لرزد

Суҳайли шӯхи чашм аз партави себи занхдонаш

سهیل شوخ چشم از پرتو سیب زنخدانش

Дили ушшоқ чун барги хазони брхок май резад

دل عشاق چون برگ خزان برخاک می ریزد

Ба ҳар ҷониб ки моил мешавад сарви хиромонаш

به هر جانب که مایل می شود سرو خرامانش

Айёри шавқи булбул ронмӣ донам , ҳамин донам

عیار شوق بلبل رانمی دانم،همین دانم

Ки оташи зер по дорад гул аз шавқи гиребонаш

که آتش زیر پا دارد گل از شوق گریبانش

Ба бод бениёзӣ медиҳад шӯри қиёмат ро

به باد بی نیازی می دهد شور قیامت را

Агар бардорад аз лаби меҳри хомӯшии намакдонаш

اگر بردارد از لب مهر خاموشی نمکدانش

Дарин бстонсрои сарвии баланд овоза ме гардад

درین بستانسرا سروی بلند آوازه می گردد

Ки бошад ҳамчуи соиби нағмасанҷӣ дрглстонш

که باشد همچو صائب نغمه سنجی درگلستانش