Шароб лаъл месозад арақи рорўии гулгунаш

شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونش

Қадаҳи лабрез барме гардад азлбҳои мигўнш

قدح لبریز برمی گردد ازلبهای میگونش

зи тавқ хеш созад ҳалқаи номи сарви роқмрӣ

ز طوق خویش سازد حلقه نام سرو راقمری

Дарони гулшан ки гардад ҷилвагар шамшоди мавзунаш

درآن گلشن که گردد جلوه گر شمشاد موزونش

Ғубораши лолаи гавани хезад , насимаш голфашон бошад

غبارش لاله گون خیزد، نسیمش گلفشان باشد

Ба ҳар хокӣ ки уфтад партави рухсори гулгунаш

به هر خاکی که افتد پرتو رخسار گلگونش

Қадаҳро шавқи он лаби шҳпр парвоз ме бахшад

قدح را شوق آن لب شهپر پرواز می بخشد

Ба соқӣ эҳтиёҷӣ нест дар базми ҳумоюнаш

به ساقی احتیاجی نیست در بزم همایونش

Чаҳ парво дорад аз санги маломати дашти паймое

چه پروا دارد از سنگ ملامت دشت پیمایی

Ки аз пешонӣ вокрдаҳ бошад бар маҷнӯнаш

که از پیشانی واکرده باشد بر مجنونش

Агар ширини зи нозу саркашии оташ Аннан гардад

اگر شیرین ز ناز و سرکشی آتش عنان گردد

Кунад Фарҳоди роммнўн ба узри ланг , гулгунаш

کند فرهاد راممنون به عذر لنگ، گلگونش

Чаҳ лозими дўркрдн аз ҳарими худ сапандӣ ро

چه لازم دورکردن از حریم خود سپندی را

Ки бе оромии дил май барад аз базми берунаш

که بی آرامی دل می برد از بزم بیرونش

Марои раъно Ғаззолӣ мекашад дрхоку хӯни соиб

مرا رعنا غزالی می کشد درخاک و خون صائب

Ки ҷои гирд , маҷнӯни хезад аз домони ҳомӯнаш

که جای گرد، مجنون خیزد از دامان هامونش