Боғбон дар нагушӯдааст гулистони туро

باغبان در نگشوده است گلستان ترا

Бӯ накардааст сабои себи занхдони туро

بو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا

Аз ту маҳҷӯбтарӣ ёд надорад айём

از تو محجوب تری یاد ندارد ایام

Буии гули боз надидааст гиребони туро

بوی گل باز ندیده است گریبان ترا

Пардаи дидаи бодоми мушаббак шуда аст

پرده دیده بادام مشبک شده است

Дида дар хоби магари сӯзани мижгони туро ?

دیده در خواب مگر سوزن مژگان ترا؟

Он қадри ҳамраҳе аз толеъ худ ме хоҳам

آنقدر همرهی از طالع خود می خواهم

Ки пар аз бӯса кунам чоҳи занхдони туро ?

که پر از بوسه کنم چاه زنخدان ترا؟

Нест дар шеваи модари бхтоиӣ чун машк

نیست در شیوه مادر بخطایی چون مشک

Як сари мӯии камӣ , зулфи парешони туро !

یک سر موی کمی، زلف پریشان ترا!

Зуҳра кист ки ушшоқи туро сайд кунад

زهره کیست که عشاق ترا صید کند

Май шиносади ҳамаи каси булбули бустони туро

می شناسد همه کس بلبل بستان ترا

Пушти дасташи ҳадафи захм надомат гардад

پشت دستش هدف زخم ندامت گردد

Ҳар ки аз даст диҳад гӯшаи домони туро

هر که از دست دهد گوشه دامان ترا

Ҷомаи фохтае Кебек ба дӯш андозад

جامه فاخته ای کبک به دوش اندازد

Гар бибинад равиши сарви хиромони туро

گر ببیند روش سرو خرامان ترا

Дилам аз мавҷ тапидан напазирад ором

دلم از موج تپیدن نپذیرد آرام

То ба дандони нгзми себи занхдони туро

تا به دندان نگزم سیب زنخدان ترا

Соиб аз табъ ба ин тозаи ғазал сулҳ макун

صائب از طبع به این تازه غزل صلح مکن

Аввал ҷӯш баҳораст гулистони туро

اول جوش بهارست گلستان ترا