Чунон афкандааст азтоқи дилҳо каъбаи рокўиш

چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویش

Ки паҳлу мезанад бо тоқи Нитсаон тоқи абрӯяш

که پهلو می زند با طاق نیسان طاق ابرویش

Ба ин унвони ғубори хат агар бархезад азрўиш

به این عنوان غبار خط اگر برخیزد ازرویش

Ба зер хок монад доми зулфи анбарин бӯяш

به زیر خاک ماند دام زلف عنبرین بویش

Агар чаҳ меҳри хомӯшӣ ба лаб чун мардумак дорад

اگر چه مهر خاموشی به لب چون مردمک دارد

Сухан чун хома май резади зи мижгони сухангӯяш

سخن چون خامه می ریزد ز مژگان سخنگویش

Миёни гавҳари воиинаҳи суҳбат дар наме гирад

میان گوهر وآیینه صحبت در نمی گیرد

Нигаҳ дорад чисони худ роърқи брсФҳаҳи рӯйиш

نگه دارد چسان خود راعرق برصفحه رویش

зи хӯни сайди атлас пӯш шуд саҳро ва аз шухӣ

ز خون صید اطلس پوش شد صحرا و از شوخی

Ишорат барнаме дорад сар аз дунболи абрӯяш

اشارت برنمی دارد سر از دنبال ابرویش

Дилӣ каз теғи сероби ту захмӣ бар ҷигар дорад

دلی کز تیغ سیراب تو زخمی بر جگر دارد

Саросар меравад оби Хизри пайвастаи дрҷўиш

سراسر می رود آب خضر پیوسته درجویش

Агар аз дили таровуш кам кунад хуноб , маъзӯрам

اگر از دل تراوش کم کند خوناب، معذورم

Кабоб ман надорад ашки азбси гармии хеш

کباب من ندارد اشک ازبس گرمی خویش

Макун тухми умеди олимии рорўзии мӯрон

مکن تخم امید عالمی راروزی موران

Нигаҳи дорои хати бирҳми дасти азхоли дилҷӯяш

نگه دارای خط بیرحم دست ازخال دلجویش

Сияҳи бахтӣ ба хӯн чун лола ғлтидаҳаст ҳрҷонб

سیه بختی به خون چون لاله غلطیده است هرجانب

Замини Карбало родоғ дорад арсаи кӯяш

زمین کربلا راداغ دارد عرصه کویش

Ба мавҷи печи втоби ғайрат афтодааст чун ҷавҳар

به موج پیچ وتاب غیرت افتاده است چون جوهر

Магари ойӣна рӯй хеш родидаҳаст дррўиш ?

مگر آیینه روی خویش رادیده است دررویش؟

Дили з болоблндон мерибоед сарви нозмн

دل ز بالابلندان می رباید سرو نازمن

Санавбар чун нигаҳ дорад дил аз болои дилҷӯяш ?

صنوبر چون نگه دارد دل از بالای دلجویش؟

Тавонад каҷи нишастани дрсФи равшандилони соиб

تواند کج نشستن درصف روشندلان صائب

Нишинад ҳарки чун минои шабии зонуи бзонўиш

نشیند هرکه چون مینا شبی زانو بزانویش