Бртўи дӯзах шуда аз касрати исёни оташ

برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتش

Варна дар чашм халиласт гулистони оташ

ورنه در چشم خلیل است گلستان آتش

Зулфу хати чеҳра ӯро натавонади пӯшед

زلف و خط چهره او را نتواند پوشید

Дртаҳи домани шбҳости намоёни оташ

درته دامن شبهاست نمایان آتش

Дӯзах аз сардии айёми биҳиштӣ шуда аст

دوزخ از سردی ایام بهشتی شده است

намекунад ҷилваи гули фасли зимистони оташ

می کند جلوه گل فصل زمستان آتش

Гарчи аз сангдилонаст , зи хуии ту шуда аст

گرچه از سنگدلان است،ز خوی تو شده است

Чун шарар дар ҷигари санги гурезони оташ

چون شرر در جگر سنگ گریزان آتش

Дӯзахи сӯхтагони суҳбат бемағзон аст

دوزخ سوختگان صحبت بی مغزان است

Ки ба фарёди даройади знисони оташ

که به فریاد درآید زنیسان آتش

Барҳазар бош азон лаб чу шавад гарми итоб

برحذر باش ازان لب چو شود گرم عتاب

Турфа шурӣаст чу уфтад ба намакдони оташ

طرفه شوری است چو افتد به نمکدان آتش

Жож хоро набӯд бе сухани пуч , ҳаёт

ژاژ خارا نبود بی سخن پوچ،حیات

намешавад аз хасу хошоки фурӯзони оташ

می شود از خس و خاشاک فروزان آتش

Сарв дӯдӣаст ки азотши гул хостаҳ аст

سرو دودی است که ازآتش گل خاسته است

То ки зад аз нФши гарм ба бустони оташ ?

تا که زد از نفش گرم به بستان آتش ؟

Чаҳ кунад захми забон бо ҷигари сӯхтагон ?

چه کند زخم زبان با جگر سوختگان ؟

Хорро гул кунад аз синаи сӯзони оташ

خار را گل کند از سینه سوزان آتش

Нест аз ҳизумтар гиряи оташ ки шуда аст

نیست از هیزم تر گریه آتش که شده است

Пеши рухсори ърқноки ту гирёни оташ

پیش رخسار عرقناک تو گریان آتش

Барқ бо шухии мижгони ту домӣаст ба хок

برق با شوخی مژگان تو دامی است به خاک

Ҳаст ботундии хуии ту ба фармони оташ

هست باتندی خوی تو به فرمان آتش

Ҳасан Юсуф кунад он рӯзи ҷаҳонро равшан

حسن یوسف کند آن روز جهان را روشن

Ки зи рӯйиши ҷаҳд аз силии ихвони оташ

که ز رویش جهد از سیلی اخوان آتش

Дар таҳи домани фонӯси гурезади соиб

در ته دامن فانوس گریزد صائب

Бас ки доғаст азон чеҳраи хандони оташ

بس که داغ است ازان چهره خندان آتش