Андалебӣ ки ба дил ҳаст зи ғайрати хораш

عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

Нафаси субҳи қиёмати дамад аз минқораш

نفس صبح قیامت دمد از منقارش

Аз баҳори чамани афрӯз чаҳ гул хоҳад чид ?

از بهار چمن افروز چه گل خواهد چید؟

Май парастӣ ки набошад ба гарави дастораш

می پرستی که نباشد به گرو دستارش

Даст аз парвариши шохи амли кӯтаҳи дор

دست از پرورش شاخ امل کوته دار

Кин ниҳолӣаст ки бошад гиреҳи дили бориш

کاین نهالی است که باشد گره دل بارش

Гулшаниро ки буд дидаи гулчин дар пай

گلشنی را که بود دیده گلچین در پی

Мижа бар ҳам назанад хори сари девораш

مژه بر هم نزند خار سر دیوارش

Ҳосили неъмати дунёи ҳама зарқасту фиреб

حاصل نعمت دنیا همه زرق است و فریب

Ин дарахтӣаст ки пучаст саросари бориш

این درختی است که پوچ است سراسر بارش

Кист имрӯзи дарин боғи бғир аз соиб ?

کیست امروز درین باغ بغیر از صائب ؟

Андалебӣ ки чакад хӯни дил аз минқораш

عندلیبی که چکد خون دل از منقارش