Шуд гулӯи сӯзтар аз хати лаб ҳамчун шукраш

شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش

Қӣматии гашти азин грдитимии гуҳараш

قیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش

Писта май гашти ниҳон дар дили шукри доим

پسته می گشت نهان در دل شکر دایم

Чун ниҳон шуд ба хати сабзи лаб чун шукраш ?

چون نهان شد به خط سبز لب چون شکرش؟

Зулф вақтаст ки ба чеҳра ӯ хол шавад

زلف وقت است که به چهره او خال شود

Бас ки печад ба худ аз ғайрати мӯии камараш

بس که پیچد به خود از غیرت موی کمرش

Гар чунин нашав ва намо мекунад он тозаи ниҳол

گر چنین نشو و نما می کند آن تازه نهال

Сарв чун сабзаи хобидаи шўдпии сипараш

سرو چون سبزه خوابیده شودپی سپرش

Ҳосилӣ нест азон нахли барӯманди маро

حاصلی نیست ازان نخل برومند مرا

То насиби лабу дандон ки бошад самараш

تا نصیب لب و دندان که باشد ثمرش

Булбулии рака ба бебаргу навоеи омухт

بلبلی راکه به بی برگ و نوایی آموخت

Барги гули нохуни алмос буд бар ҷигараш

برگ گل ناخن الماس بود بر جگرش

Натавон баст ба занҷири худ ороён ро

نتوان بست به زنجیر خود آرایان را

Наъли тоўси дротш буд азболи впрш

نعل طاوس درآتش بود ازبال وپرش

Ишқ кардааст марои барсари хуонеи меҳмон

عشق کرده است مرا برسر خوانی مهمان

Ки зҷони сайр шудан ҳаст камӣни мо ҳзрш

که زجان سیر شدن هست کمین ما حضرش

Гар ба гавҳар расад санги шикастӣ саҳл аст

گر به گوهر رسد سنگ شکستی سهل است

Вои барон ки шикастӣ расад аз ҳам гуҳараш

وای برآن که شکستی رسد از هم گهرش

Соиб аз бӯсаи он лаб , даҳанӣ ширин кун

صائب از بوسه آن لب، دهنی شیرین کن

Тонгштаҳаст ниҳон дар пари тӯтии шукраш

تانگشته است نهان در پر طوطی شکرش