Об гардад май гулранги зи ранги олаш

آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش

Дидаи оина пурхӯн шавад азтмсолш

دیده آینه پرخون شود ازتمثالش

Шабнам аз партави хуршед баландӣ гирад

شبنم از پرتو خورشید بلندی گیرد

Ба фалак мерасад он сар ки шавад помолаш

به فلک می رسد آن سر که شود پامالش

Тар шавад перҳанаш аз арақи шарму ҳаё

تر شود پیرهنش از عرق شرم و حیا

Агар ойӣна дроғўш кашад тимсолаш

اگر آیینه درآغوش کشد تمثالش

Чун насими саҳар аз лола ситон ме гузарад

چون نسیم سحر از لاله ستان می گذرد

Азсри хоки шаҳидони дили Форғболш

ازسر خاک شهیدان دل فارغبالش

Ҳамчуи пуркор ба гирди дили худ май гирдам

همچو پرکار به گرد دل خود می گردم

То сувидои дили хаста ман шуд холаш

تا سویدای دل خسته من شد خالش

Ҳамчунон ёди лаб ӯ ҷигараш май сӯзад

همچنان یاد لب او جگرش می سوزد

Брлби кавсар агар хаймаи зндтбхолш

برلب کوثر اگر خیمه زندتبخالش

Шаҳсаворӣ ки марои завқ ънонгирӣ ӯст

شهسواری که مرا ذوق عنانگیری اوست

Ҳрқдми соя Аннан мекашад азднболш

هرقدم سایه عنان می کشد ازدنبالش

Сими соқӣ ки гирифтааст дил аз дасти маро

سیم ساقی که گرفته است دل از دست مرا

Парии соқ буд меҳри лаби халхолаш

پری ساق بود مهر لب خلخالش

Аз сари шиша гушӯдан ду ҷаҳон рафт аз даст

از سر شیشه گشودن دو جهان رفت از دست

Худ магар нӯш кунад соғари моломолаш

خود مگر نوش کند ساغر مالامالش

Нафаси сӯхтааш ҷилва шабдиз кунад

نفس سوخته اش جلوه شبدیز کند

Ҳаркии беруни дӯд аз хеш ба истиқболаш

هرکه بیرون دود از خویش به استقبالش

Гар фитад оби равонро ба гулистони ту роҳ

گر فتد آب روان را به گلستان تو راه

Ҳайрат рӯй ту чун оина созад лолаш

حیرت روی تو چون آینه سازد لالش

Нест бе ашки надомати хушии олами хок

نیست بی اشک ندامت خوشی عالم خاک

Ханда барқӣаст ки борон буд азднболш

خنده برقی است که باران بود ازدنبالش

Соиби азмршди комил , назарӣ ме хоҳад

صائب ازمرشد کامل، نظری می خواهد

Ки ҷаҳонгир шавад табъи баланди иқболаш

که جهانگیر شود طبع بلند اقبالش

Шоҳи аббоси ҷавони бахт ки шуд чархи куҳан

شاه عباس جوان بخت که شد چرخ کهن

Навҷавон аз асари бахти ҳумоюни фолаш

نوجوان از اثر بخت همایون فالش

Чун фалак рӯй замини зери нигин овардан

چون فلک روی زمین زیر نگین آوردن

Нақши аввал буд азоинаҳи иқболаш

نقش اول بود ازآینه اقبالش

Тошбу рӯзи дарин доира бошад ба қарор

تاشب و روز درین دایره باشد به قرار

Солаши азмоаҳ буд хуштару моҳ аз солаш

سالش ازماه بود خوشتر و ماه از سالش