Намаки хол буд доғи таманнои туро

نمک خال بود داغ تمنای ترا

Шӯр Лайлӣаст сияҳи хонаи савдои туро

شور لیلی است سیه خانه سودای ترا

Бар ҷабини ҳамчуи гуҳари гирд ятемӣ дорад

بر جبین همچو گهر گرد یتیمی دارد

Дид то шабнами гул , чеҳраи зебои туро

دید تا شبنم گل، چهره زیبای ترا

Хизр аз домани як умри абад даст надошт

خضر از دامن یک عمر ابد دست نداشت

Кист аз даст диҳад зулфи длорои туро ?

کیست از دست دهد زلف دلارای ترا؟

Тавқ ҳар фохтае ҳалқа мотам ме шуд

طوق هر فاخته ای حلقه ماتم می شد

Сарв медид агар қомати раънои туро

سرو می دید اگر قامت رعنای ترا

Ду ҷаҳон дар назараши даст нигорин гардад

دو جهان در نظرش دست نگارین گردد

Ҳар ки дар чашм кашад хоки кафи пои туро

هر که در چشم کشد خاک کف پای ترا

Ки гул аз шамъ ту чӣанд , ки гирифтааст ба бар

که گل از شمع تو چیند، که گرفته است به بر

Пардаи шарм чу фонӯси саропои туро

پرده شرم چو فانوس سراپای ترا

Пари муқайяд ба тамошои худ эй моҳ мабош

پر مقید به تماشای خود ای ماه مباش

Офтобӣ накунад оина , симои туро !

آفتابی نکند آینه، سیمای ترا!

Мо ки дорем зи дил , дидан рӯй ту дареғ

ما که داریم ز دل، دیدن روی تو دریغ

Чун ба ойӣна писандем тамошои туро ?

چون به آیینه پسندیم تماشای ترا؟

Монда дар уқдаи ҳайрати нафаси мӯии шикоф

مانده در عقده حیرت نفس موی شکاف

Бӯса чун роҳи баради лаъли шкрхои туро ?

بوسه چون راه برد لعل شکرخای ترا؟

Чашми соиб ба куҷои ту назарбоз шавад ?

چشم صائب به کجای تو نظرباز شود؟

Шухии чашм ғизоласт саропои туро

شوخی چشم غزال است سراپای ترا