Доғдор аз арақ шарм шавад насринаш

داغدار از عرق شرم شود نسرینش

Об гардад зи ишорати бадани симинаш

آب گردد ز اشارت بدن سیمینش

Буии машки азнФси сӯхта аш ме ояд

بوی مشک ازنفس سوخته اش می آید

Дар дил ҳарки кунад решаи хати мишкӣнаш

در دل هرکه کند ریشه خط مشکینش

Ин чаҳ лутфаст ки чун сарв шавад минорнг

این چه لطف است که چون سرو شود مینارنگ

Аз бағалгирӣ ойӣнаи тани симинаш

از بغل گیری آیینه تن سیمینش

Об чун оинаи рафтор фаромӯш кунад

آب چون آینه رفتار فراموش کند

Сояи броби равон гар фиканд тамкинаш

سایه برآب روان گر فکند تمکینش

Натавон ёфт бғир аз лабу дандон нигор

نتوان یافت بغیر از لب و دندان نگار

Моҳи идӣ ки ҳам оғӯши бўдпрўинш

ماه عیدی که هم آغوش بودپروینش

На чунон чашм чу бодоми ту талх афтода аст

نه چنان چشم چو بادام تو تلخ افتاده است

Ки шукри хоб ба афсона кунад ширинаш

که شکر خواب به افسانه کند شیرینش

Синааш кон Бадахшон шавад аз бодаи лаъл

سینه اش کان بدخشان شود از باده لعل

Ҳарки аз даст буд ҳамчуи сабуи болинаш

هرکه از دست بود همچو سبو بالینش

Оташӣ ҳаст ниҳон дар дили соиб ки мудом

آتشی هست نهان در دل صائب که مدام

намечакад хӯн чу кабоби азнФси рангинаш

می چکد خون چو کباب ازنفس رنگینش