эй фалакҳо зи фурӯғи рухи зебои ту хуш

ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش

Олами хоки ҳам аз сояи болои ту хуш

عالم خاک هم از سایه بالای تو خوش

Чаҳ биҳиштии ту ки чун кунҷи лабу гӯшаи чашм

چه بهشتی تو که چون کنج لب و گوشه چشم

Нест ҷое ки набошад зсропои ту хуш

نیست جایی که نباشد زسراپای تو خوش

Рӯзат аз рӯз дигар хуштар вникўтри бод

روزت از روز دگر خوشتر ونیکوتر باد

Ки шуд имрӯзи ман аз ваъдаи фардои тўхўш

که شد امروز من از وعده فردای توخوش

Нест мумкин ки кушояди зи тамошои биҳишт

نیست ممکن که گشاید ز تماشای بهشت

Дили ҳаркас ки нагардад зи тамошои ту хуш

دل هرکس که نگردد ز تماشای تو خوش

Файзи дробри сиёҳу дил шаб ме бошад

فیض درابر سیاه و دل شب می باشد

намешавад вақти дил аз зулфи самани сои ту хуш

می شود وقت دل از زلف سمن سای تو خوش

Фориғи азъзр ситам бош ки дрмшрби мо

فارغ ازعذر ستم باش که درمشرب ما

Ҳаст чун лутфи баҷо , ранҷиши биҷои тўхўш

هست چون لطف بجا، رنجش بیجای توخوش

Чун маи ид ба ангушти намояндаши халқ

چون مه عید به انگشت نمایندش خلق

Лаб ҳаркас шавад аз лаъли шукри хои ту хуш

لب هرکس شود از لعل شکر خای تو خوش

Чист дарбори тўои тоҷири канъон , ки шуда аст

چیست دربار توای تاجر کنعان، که شده است

Дили як шаҳри зондишаҳи савдои ту хуш

دل یک شهر زاندیشه سودای تو خوش

Чашми бддўри зобрии баланди ту ки ҳаст

چشم بددور زابری بلند تو که هست

Чун маи иди дили халқ ба ?имаии ту хуш

چون مه عید دل خلق به ایمای تو خوش

Бртўи соиби намаки ишқу ҷунуни боди ҳалол

برتو صائب نمک عشق و جنون باد حلال

Ки мроўқт шуд аз шӯри суханҳои тўхўш

که مراوقت شد از شور سخنهای توخوش