Лаби хамёза мо шуд з меноб хамӯш

لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش

Ки садаф мешавад азгўҳр сероб хамӯш

که صدف می شود ازگوهر سیراب خموش

Баҳр аз панҷа марҷон напазирад ором

بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرام

Нашуд аз дасти навозиши дил битоб хамӯш

نشد از دست نوازش دل بیتاب خموش

Гиряи бротши битобии мооб назд

گریه برآتش بیتابی ماآب نزد

Ки з шабнам нашавад меҳр ҷҳонтоб хамӯш

که ز شبنم نشود مهر جهانتاب خموش

Нест дар суҳбати ишроқи забонии даркор

نیست در صحبت اشراق زبانی درکار

Шамъи он ба ки буд дар шаб маҳтоб хамӯш

شمع آن به که بود در شب مهتاب خموش

Чаҳ аҷаби дргл агар дида моҳирон шуд

چه عجب درگل اگر دیده ماحیران شد

Ки чу ойӣнаи дарин боғ шавад об хамӯш

که چو آیینه درین باغ شود آب خموش

Нест бе доғи маломати ҷигари чоки маро

نیست بی داغ ملامت جگر چاک مرا

Нашавад шамъи дарин гӯша миҳроб хамӯш

نشود شمع درین گوشه محراب خموش

Шамъ дар парда фонӯс науфтад зи забон

شمع در پرده فانوس نیفتد ز زبان

Нашавад чашми сухангӯии ту дар хоб хамӯш

نشود چشم سخنگوی تو در خواب خموش

Чаҳ кунад меҳр хамӯшӣ ба лаби шикваи мо ?

چه کند مهر خموشی به لب شکوه ما؟

Нашавад сайли гаронсанг ба гирдоб хамӯш

نشود سیل گرانسنگ به گرداب خموش

Гиряу нола буд лозими саргардонӣ

گریه و ناله بود لازم سرگردانی

Нест мумкин шавад аз замзама дулоб хамӯш

نیست ممکن شود از زمزمه دولاب خموش

Шуд ғубори хат ӯ боиси таскини дил ро

شد غبار خط او باعث تسکین دل را

Чора хокаст чу оташ ншдозоб хамӯш

چاره خاک است چو آتش نشدازآب خموش

Рӯзи равшани шаб торик шавад дарназараш

روز روشن شب تاریک شود درنظرش

Ҳаркиро гашти чароғи дил битоб хамӯш

هرکه را گشت چراغ دل بیتاب خموش

Шӯри ман беш шуд азснги маломати соиб

شور من بیش شد ازسنگ ملامت صائب

Чаҳ хаёласт ба кҳсор шавад об хамӯш

چه خیال است به کهسار شود آب خموش