Сарв агар ҷилва кунад пеши қади раънояш

سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش

Қамарии азшҳпри худ арра наад барпояш

قمری ازشهپر خود اره نهد برپایش

Ҷуръаи аввалаши азхўн масеҳо бошад

جرعه اولش ازخون مسیحا باشد

Чун кашад теғи ситами ғамза бе парвояш

چون کشد تیغ ستم غمزه بی پروایش

Илми субҳи қиёмат ба замин хобида аст

علم صبح قیامت به زمین خوابیده است

ТоФкндаҳаст ба раҳи сояи қади раънояш

تافکنده است به ره سایه قد رعنایش

На ҳамин хӯни шафақ дарҷгар хуршедаст

نه همین خون شفق درجگر خورشیدست

Ҷигар кист ки хӯн нест зостғноиш ?

جگر کیست که خون نیست زاستغنایش ؟

Ду ҷаҳони фитна ба ҳам даст ва гиребон гардад

دو جهان فتنه به هم دست و گریبان گردد

Мижаи барҳам чу занад чашми қиёмати зойиш

مژه برهم چو زند چشم قیامت زایش

Шукри азчоки дили мӯр ба фарёд ояд

شکر ازچاک دل مور به فریاد آید

Чун даройад ба сухани пистаи шкрхоиш

چون درآید به سخن پسته شکرخایش

Вақти шухии зангорин қадмон май шимурд

وقت شوخی زنگارین قدمان می شمرد

Роми оҳӯии хтои ромжаҳи гирояш

رم آهوی ختا رامژه گیرایش

Бетакаллуф ба нигаҳи сӯзии он ориз нест

بی تکلف به نگه سوزی آن عارض نیست

Лола ҳар чанд ки оташ чакад азсимоиш

لاله هر چند که آتش چکد ازسیمایش

Олами бихбрии турфа тмошогоҳӣ аст

عالم بیخبری طرفه تماشاگاهی است

Раҳравӣ нест дарин раҳ ки нлғзди поиш

رهروی نیست درین ره که نلغزد پایش

Танг халқӣаст ки брҷмлаҳи бдиҳости муҳӣт

تنگ خلقی است که برجمله بدیهاست محیط

Нест девӣ ки дарин шиша набошад ҷояш

نیست دیوی که درین شیشه نباشد جایش

Чеҳраи зард , нишони ҷигар сӯхта аст

چهره زرد، نشان جگر سوخته است

Нест як шамъ ки торик набошад поиш

نیست یک شمع که تاریک نباشد پایش

Соиби ин он ғазали хоҷа камоласт ки гуфт

صائب این آن غزل خواجه کمال است که گفت

Сарви девона шудааст аз ҳаваси болояш

سرو دیوانه شده است از هوس بالایش