Чун бурун оварам азҷиби сари хиҷлати хеш ?

چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟

Ки зи исёни хаҷалам беш ман аз тоъати хеш

که ز عصیان خجلم بیش من از طاعت خویش

Он ки дар оина битоб шуд аз талъати хеш

آن که در آینه بیتاب شد از طلعت خویش

Оҳ агар дар дил ошиқ нигарад сӯрати хеш

آه اگر در دل عاشق نگرد صورت خویش

Бар ғизолон чаҳ кунам домани саҳроро танг ?

بر غزالان چه کنم دامن صحرا را تنگ ؟

Ман ки дар хона биёбонем аз ваҳшати хеш

من که در خانه بیابانیم از وحشت خویش

Фурсат аз ханда барқаст сабки ҷавлонтар

فرصت از خنده برق است سبک جولانتر

Мада аз даст чу кӯтаҳи назарони фурсати хеш

مده از دست چو کوته نظران فرصت خویش

Ҳарфи соил агар азоби гуҳар сабз кунам

حرف سایل اگر ازآب گهر سبز کنم

Ғӯта дар баҳри занам аз арақи хиҷлати хеш

غوطه در بحر زنم از عرق خجلت خویش

Чашми сирии з таомаст туро , зини ғофил

چشم سیری ز طعام است ترا، زین غافل

Ки ба атъоми тавон сайр шуд аз неъмати хеш

که به اطعام توان سیر شد از نعمت خویش

Нашавад шастаи рухи соилш аз гирди савол

نشود شسته رخ سایلش از گرد سؤال

Ҳркримӣ ки нагардад хаҷал аз ҳиммати хеш

هرکریمی که نگردد خجل از همت خویش

Юсуфи онҷо ки ба симу зар қалбаст гарон

یوسف آنجا که به سیم و زر قلب است گران

Чаҳ бар орми зи садафи гавҳар бе қимати хеш ?

چه بر آرم ز صدف گوهر بی قیمت خویش؟

Гузарад ҷинат агар аз дар вайронаи ман

گذرد جنت اگر از در ویرانه من

Нест мумкин ки буруни понҳми азхлўти хеш

نیست ممکن که برون پانهم ازخلوت خویش

Гарчи бошад даҳани теғи лаби ҷом , маро

گرچه باشد دهن تیغ لب جام، مرا

Ҳамчунон хӯн хӯрам аз ҷуръат бе ғайрати хеш

همچنان خون خورم از جرأت بی غیرت خویش

Ман ки пуштами хами азин бор гарон гардӣда аст

من که پشتم خم ازین بار گران گردیده است

Чун гронбор кунам пушти каси азмнти хеш ?

چون گرانبار کنم پشت کس ازمنت خویش ؟

Ҳосили ман чу маи нави зи кмонхонаҳи чарх

حاصل من چو مه نو ز کمانخانه چرخ

Тирборони ишорат буд аз шӯҳрати хеш

تیرباران اشارت بود از شهرت خویش

Зон сиёҳаст рухи моҳ ки чун лоғар шуд

زان سیاه است رخ ماه که چون لاغر شد

намекашад теғ ба симоӣ вале неъмати хеш

می کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش

Чашм ман нест ба осӯдагии худ соиб

چشم من نیست به آسودگی خود صائب

Ҳаст дар роҳати аҳбоби марои роҳати хеш

هست در راحت احباب مرا راحت خویش