Содаи лавҳӣ ки шикоят кунад аз қисмати хеш

ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش

намекашад теғ ба симоӣ вале неъмати хеш

می کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش

Ҳасан аз покии домани нафас хуш накашид

حسن از پاکی دامن نفس خوش نکشید

Ғунчаи пайваста ба зиндон буд аз исмати хеш

غنچه پیوسته به زندان بود از عصمت خویش

Сарву шамшоду санавбари ҳама брхок уфтанд

سرو و شمشاد و صنوبر همه برخاک افتند

Ҳркҷои қомат ӯ ҷилва диҳад рояти хеш

هرکجا قامت او جلوه دهد رایت خویش

Гарчи шуд сӯрати девори зхшкии зоҳид

گرچه شد صورت دیوار زخشکی زاهد

Ба тамошои ту беруни дӯд аз хилвати хеш

به تماشای تو بیرون دود از خلوت خویش

Чаҳ хабар дошта бошам зи азизон дигар ?

چه خبر داشته باشم ز عزیزان دگر؟

Ман ки аз худ нагирифтам хброзўҳшти хеш

من که از خود نگرفتم خبرازوحشت خویش

Хоби харгӯш ба муҳлати Ром оҳӯ гардид

خواب خرگوش به مهلت رم آهو گردید

Чашми нарми ту пушаймон нашуд аз ғифлати хеш

چشم نرم تو پشیمان نشد از غفلت خویش

То аз оби гуҳарам хок нагардад сероб

تا از آب گهرم خاک نگردد سیراب

Нест мумкин ки тасаллӣ шавам азҳмти хеш

نیست ممکن که تسلی شوم ازهمت خویش

Зин чаҳ ҳосил ки гуноҳони мробхшиднд ?

زین چه حاصل که گناهان مرابخشیدند ؟

Ман ки дротш сӯзандаам аз хиҷлати хеш

من که درآتش سوزنده ام از خجلت خویش

Гарчи аз сояи ман рӯй замин осӯда аст

گرچه از سایه من روی زمین آسوده است

Чун ҳмонисти марои баҳрае аздўлти хеш

چون همانیست مرا بهره ای ازدولت خویش

Дард кам қӣматӣ аз дард шикастан беш аст

درد کم قیمتی از درد شکستن بیش است

Ба ки брснги занами гавҳар бе қимати хеш

به که برسنگ زنم گوهر بی قیمت خویش

Роҳи хобида ба фарёд ҷарас шуд бедор

راه خوابیده به فریاد جرس شد بیدار

Ҳаст бркўаҳи ҳамон пушти ту азғФлти хеш

هست برکوه همان پشت تو ازغفلت خویش

Гарчи ғоиби зи назарҳо шудаам чун анқо

گرچه غایب ز نظرها شده ام چون عنقا

Кара қофаст ҳамон брдлм аз шӯҳрати хеш

کره قاف است همان بردلم از شهرت خویش

То харошидан дил ҳаст муяссари соиб

تا خراشیدن دل هست میسر صائب

Чаҳ хаёласт ки аз дасти даҳуми фурсати хеш

چه خیال است که از دست دهم فرصت خویش