Рафта поем ба гул аз партави чашмтар хеш

رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش

Нахли шамъам ки буд решаи ман дар сари хеш

نخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش

Бар ниёем зи қафасгар қафасамро шикананд

بر نیایم ز قفس گر قفسم را شکنند

Хаҷалами бас ки зи кӯтоҳии болу пари хеш

خجلم بس که ز کوتاهی بال و پر خویش

Чун гҳргрд ятемӣаст либосӣ ки марост

چون گهرگرد یتیمی است لباسی که مراست

Гирд май хезад агар дасти занам бар сари хеш

گرد می خیزد اگر دست زنم بر سر خویش

Азгҳрсанҷӣ ин ҷавҳарён наздик аст

ازگهر سنجی این جوهریان نزدیک است

Ки зи соҳил ба садафи бозбрми гавҳари хеш

که ز ساحل به صدف بازبرم گوهر خویش

Олам аз хомаи ширини суханам пар шӯраст

عالم از خامه شیرین سخنم پر شورست

Нестам не ки бабандам ба гиреҳи шукри хеш

نیستم نی که ببندم به گره شکر خویش

То хилофаш ба дили ҷамъи тавонам кардан

تا خلافش به دل جمع توانم کردن

Роҳ гуфтор набандам ба насиҳатгари хеш !

راه گفتار نبندم به نصیحتگر خویش !

Ба шукри ханда шодӣ гузарад айёмаш

به شکر خنده شادی گذرد ایامش

Ҳарки чун субҳ ба офоқ набандад дар хеш

هرکه چون صبح به آفاق نبندد در خویش

Чаҳ фитодааст дар андеша сомон бошам ?

چه فتاده است در اندیشه سامان باشم؟

Ман ки чун шохи гул аз хеш надонам сари хеш

من که چون شاخ گل از خویش ندانم سر خویش

Соиб аз шарми ҳамон ҳалқаи беруни дирам

صائب از شرم همان حلقه بیرون درم

Сарв чун фохтагар ҷо диҳадам дар бар хеш

سرو چون فاخته گر جا دهدم در بر خویش