Рехт аз раъшаи хиҷлат ба замини соғари хеш

ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش

Моу дарё чу намудем ба ҳам гавҳари хеш

ما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش

Бас ки чун оина тарсидаам аз дидаи шӯр

بس که چون آینه ترسیده ام از دیده شور

Зираи зери қабо сохтаам ҷавҳари хеш

زره زیر قبا ساخته ام جوهر خویش

Ҳар ки нои хонда ба ҳар базм чу парвона равад

هر که نا خوانده به هر بزم چو پروانه رود

Боядаш қатъ назар кард зи болу пурхеш

بایدش قطع نظر کرد ز بال و پرخویش

Аз чаҳ чун шамъи збоди схр андеша кунам ?

از چه چون شمع زباد سخر اندیشه کنم ؟

Дидаам ман ки мукаррар ба таҳи пои срхўиш

دیده ام من که مکرر به ته پا سرخویش

Гиряи талх буд ҳосилаши азбрги нишот

گریه تلخ بود حاصلش ازبرگ نشاط

Дар баҳори он ки чу гул сарф насозад зрхўиш

در بهار آن که چو گل صرف نسازد زرخویش

Наравад печу хами азрштаҳи ҷонами берун

نرود پیچ و خم ازرشته جانم بیرون

То зи теғи ту чу ҷавҳар накунам бистари хеш

تا ز تیغ تو چو جوهر نکنم بستر خویش

Чаҳ кунад шӯриши дарёии ҳаводис бо ман ?

چه کند شورش دریای حوادث با من ؟

Ман ки аз мавҷи хатар сохтаам лангари хеш

من که از موج خطر ساخته ام لنگر خویش

Нест мумкин чу сабуи коса дар юза кунам

نیست ممکن چو سبو کاسه در یوزه کنم

Дасти хушкӣ ки маро ҳаст ба зери срхўиш

دست خشکی که مرا هست به زیر سرخویش

Чун хиромаш ба чамани тухми қиёмати корд

چون خرامش به چمن تخم قیامت کارد

Сарв аз бим ба сад даст бигирад срхўиш

سرو از بیم به صد دست بگیرد سرخویش

Пеши он ғунчаи даҳани ҳарфи маро сабз накард

پیش آن غنچه دهن حرف مرا سبز نکرد

Терм аз гиря бе ҳосили чашмтар хеш

ترم از گریه بی حاصل چشم تر خویش

Гули нилӯфарӣ аз ёсуманаш ҷӯш занад

گل نیلوفری از یاسمنش جوش زند

Агар аз нигаҳати гул ҷома кунад дар бар хеш

اگر از نگهت گل جامه کند در بر خویش

Нест дар рӯй замини ҷои сухани гуфтани ҳақ

نیست در روی زمین جای سخن گفتن حق

Магар аз дор чу Мансур кунам минбари хеш

مگر از دار چو منصور کنم منبر خویش

Аҷабӣ нест агар гавҳари санҷидаи ман

عجبی نیست اگر گوهر سنجیده من

Баҳрро монеъ тӯфон шавад аз лангари хеш

بحر را مانع طوفان شود از لنگر خویش

Гарчи чун тир буд сайри ман аз зӯри камон

گرچه چون تیر بود سیر من از زور کمان

Май кашами миннати парвози зболу пари хеш

می کشم منت پرواز زبال و پر خویش

Накунад боди хазони раҳм ба маҷмӯъаи гул

نکند باد خزان رحم به مجموعه گل

Ман ба умед чаҳ шероза кунам дафтари хеш ?

من به امید چه شیرازه کنم دفتر خویش ؟