Хиҷлат аз хурдаи ҷон май кашам аз қотили хеш

خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش

Нашавад ҳеҷ карӣмии хаҷали азсоили хеш !

نشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش!

Дилӣ обод нигарадед зи меъмории ман

دلی آباد نگردید ز معماری من

Ҳосилами лағзиши побўди зобу гули хеш

حاصلم لغزش پابود زآب و گل خویش

Раҳи набардам ба длороми худ аз бе басарӣ

ره نبردم به دلارام خود از بی بصری

Гарчи гаштами ҳамаи умр ба гирди дили хеш

گرچه گشتم همه عمر به گرد دل خویش

Оҳ ва сад оҳ ки чун қофилаи реги равон

آه و صد آه که چون قافله ریگ روان

Мерӯм роҳ ва надорам хабари азмнзли хеш

میروم راه و ندارم خبر ازمنزل خویش

Нашуд аз об шудан дар садафи синаи гуҳар

نشد از آب شدن در صدف سینه گهر

Чаҳ кунам гар накунам хӯни дили ноқобили хеш ?

چه کنم گر نکنم خون دل ناقابل خویش ؟

Олам аз дасти ҳинои баста нгорстонӣ аст

عالم از دست حنا بسته نگارستانی است

Ман дармонда ба пеш ки барам мушкили хеш ?

من درمانده به پیش که برم مشکل خویش ؟

Чаҳ занами қатраи дарин баҳр ба умеди канор ?

چه زنم قطره درین بحر به امید کنار؟

Чун гуҳари гирд ятемӣаст марои соҳили хеш

چون گهر گرد یتیمی است مرا ساحل خویش

Об чун абр кунад ҳиммати саршор , маро

آب چون ابر کند همت سرشار، مرا

Аз гуҳари меҳри занамгар ба лаби соили хеш

از گهر مهر زنم گر به لب سایل خویش

Ба тамошои ту ҳаркаси з худ ояд берун

به تماشای تو هرکس ز خود آید بیرون

То қиёмат накунад ёди зи сари манзили хеш

تا قیامت نکند یاد ز سر منزل خویش

Зуд бошад ки ба сад шамъ ва чароғам ҷӯяд

زود باشد که به صد شمع و چراغم جوید

Давр кард он ки марои бигнаҳи азмҳФли хеш

دور کرد آن که مرا بیگنه ازمحفل خویش

Нест аз раҳм ба ошиқи сухани сахт задан

نیست از رحم به عاشق سخن سخت زدن

Чаҳ ба ҳам май шикании болу пари бсмли хеш ?

چه به هم می شکنی بال و پر بسمل خویش؟

Нест соиб ба ҷузи азчшми тиҳӣ , чун ғарбол

نیست صائب به جز ازچشم تهی، چون غربال

Ҳосили саъии ман аз хирман бе ҳосили хеш

حاصل سعی من از خرمن بی حاصل خویش