Кард биҳуши марои наъраи мастонаи хеш

کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش

Хоби ман гашти гаронсанги зи афсонаи хеш

خواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

Баҳру конро каф афсӯс кунад бе баррагӣ

بحر و کان را کف افسوس کند بی برگی

Гар ба бозор барам гавҳари икдонаҳи хеш

گر به بازار برم گوهر یکدانه خویش

Аз шабихуни насими саҳари эмин май буд

از شبیخون نسیم سحر ایمن می بود

Шамъ мекард агар раҳм ба парвонаи хеш

شمع می کرد اگر رحم به پروانه خویش

Вақти он хуш ки дарин доира ҳамчун паргор

وقت آن خوش که درین دایره همچون پرگار

Азсўидои дил хеш кунад донаи хеш

ازسویدای دل خویش کند دانه خویش

Умр чун бод ба таъҷил азон ме гузарад

عمر چون باد به تعجیل ازان می گذرد

Ки ту ғофил кунӣ аз коҳи ҷудои донаи хеш

که تو غافل کنی از کاه جدا دانه خویش

Боиси ғифлат ман шуд сухани ман соиб

باعث غفلت من شد سخن من صائب

Хоби ман гашти гаронсанги зи афсонаи хеш

خواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش