Латифае аҷабаст ин ки лаъли серобаш

لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

Мудом мечакад вкм намешавад обаш

مدام می چکد وکم نمی شود آبش

Касе ки роҳ ба баҳри муҳӣти ваҳдати барад

کسی که راه به بحر محیط وحدت برد

Ғариб нест дроғўши дашти сайлобаш

غریب نیست درآغوش دشت سیلابش

Чу мурда Эйаст ки хобоандаанд дар кофур

چو مرده ای است که خوابانده اند در کافور

Касе ки дар шаби маҳтоб май баради хобаш

کسی که در شب مهتاب می برد خوابش

Чу тири сахти камон май ҷаҳди буруни ориф

چو تیر سخت کمان می‌جهد برون عارف

зи масҷидӣ ки буд рӯ ба халқи миҳробаш

ز مسجدی که بود رو به خلق محرابش

Қадӣ ки хам шавад аз бори дарду ғами соиб

قدی که خم شود از بار درد و غم صائب

Наҳанг мекашад аз баҳри ишқи қуллобаш

نهنگ می کشد از بحر عشق قلابش