Чунон з дил гузарад софи тири мижгонаш

چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

Ки гирд серума наризад зи тарафи домонаш

که گرد سرمه نریزد ز طرف دامانش

Ба нашутур мижаи хӯн май кушояд аз раги санг

به نشتر مژه خون می‌گشاید از رگ سنگ

зи бас ки ташна хӯнаст чашми фаттонаш

ز بس که تشنه خون است چشم فتانش

Наҳуфтааст дарин риштаи ақди гавҳарҳо

نهفته است درین رشته عقد گوهرها

Машав ба чини ҷабини ноумед аз эҳсонаш

مشو به چین جبین ناامید از احسانش

Дигар ба риштаи тадбир барнаме ояд

دگر به رشته تدبیر برنمی‌آید

Нигоҳ ҳар ки фитад бар чаҳ занхдонаш

نگاه هر که فتد بر چه زنخدانش

Чу шона ҳар дили чокии кафи ниёз шуда аст

چو شانه هر دل چاکی کف نیاز شده است

Фитад ба даст ки то зулфи ънброФшонш

فتد به دست که تا زلف عنبرافشانش

Сараши зи гӯии сабктар зи тан ҷудо гардад

سرش ز گوی سبک‌تر ز تن جدا گردد

Фитод дида ҳар кас ба дасту чавгонаш

فتاد دیده هر کس به دست و چوگانش

Ба об теғ кунад сабз , хати мишкӣн ро

به آب تیغ کند سبز، خط مشکین را

зи бас ки ташна Хизраст оби ҳайвонаш

ز بس که تشنه خضرست آب حیوانش

Ба зӯр , чеҳраи худро шукуфта ме дорам

به زور، چهره خود را شکفته می‌دارم

Чу пистае ки кунад захми санги хандонаш

چو پسته‌ای که کند زخم سنگ خندانش

Чаҳор фасл баҳораст андалебӣ ро

چهار فصل بهارست عندلیبی را

Ки зери болу пари худ буд гулистонаш

که زیر بال و پر خود بود گلستانش

Ба роҳи ишқи қадамро шимурда на соиб

به راه عشق قدم را شمرده نه صائب

Ки ҳаст аз обилаи подидаҳ вар биёбонаш

که هست از آبله پادیده ور بیابانش

Ҷавоби он ғазал ҳофизаст ин соиб

جواب آن غزل حافظ است این صائب

Ки ҷони зиндаи дилони сӯхт дар биёбонаш

که جان زنده‌دلان سوخت در بیابانش