Макун хароши дили санг низ пешаи хеш

مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش

Ки кушта май шӯии охир ба захми тешаи хеш

که کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش

Зшрми сӯрати ширини маро муяссар нест

زشرم صورت شیرین مرا میسر نیست

зи даври бӯса задан бар даҳони тешаи хеш

ز دور بوسه زدن بر دهان تیشه خویش

Маро ба дори фанои замона чун ҳаллоҷ

مرا به دار فنای زمانه چون حلاج

Биҷуз расан набӯд баҳрае зи пешаи хеш

بجز رسن نبود بهره ای ز پیشه خویش

Ки ғайри сабзаи хати ту эй баҳори умед

که غیر سبزه خط تو ای بهار امید

Рисондааст дар оташ ба об , решаи хеш ?

رسانده است در آتش به آب، ریشه خویش ؟

Ба лутфи шишагар , умеди ман дуруст буд

به لطف شیشه گر، امید من درست بود

Азон дареғ надорам зснги шишаи хеш

ازان دریغ ندارم زسنگ شیشه خویش

Давоми хандаи шодӣ чу ғунчаи як даҳан аст

دوام خنده شادی چو غنچه یک دهن است

Хушам ба тнгдлӣ бо ғам ҳамеша хеш

خوشم به تنگدلی با غم همیشه خویش

Чу пеши сарсар маргаст кӯҳу коҳи яке

چو پیش صرصر مرگ است کوه و کاه یکی

Ба санги хора чаҳ муҳкам кунем решаи хеш ?

به سنگ خاره چه محکم کنیم ریشه خویش ؟

намерасад ба ғизолони фарбеҳи осебӣ

نمی رسد به غزالان فربه آسیبی

Агар зи паҳлавӣ лоғар кунанд бешаи хеш

اگر ز پهلوی لاغر کنند بیشه خویش

Шудам ба хӯрдани дили қонеъ аз ҷаҳони соиб

شدم به خوردن دل قانع از جهان صائب

Чу шер по нагузорам буруни зи бешаи хеш

چو شیر پا نگذارم برون ز بیشه خویش