Наме рӯм ба биҳишти барин зхонаҳи хеш

نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

Ба гули фурӯ шуда поем дростонаҳи хеш

به گل فرو شده پایم درآستانه خویش

Ба ганҷҳо натавон дардро харид аз ман

به گنجها نتوان درد را خرید از من

Ба зар бадал накунам ранги ошиқонаи хеш

به زر بدل نکنم رنگ عاشقانه خویش

Ба нағмаи дгарон эҳтиёҷ нест маро

به نغمه دگران احتیاج نیست مرا

Ки ҳаст чун хам май мутрибами зи хонаи хеш

که هست چون خم می مطربم ز خانه خویش

Чу Юсуфам ки ба чоҳ уфтад аз канори падар

چو یوسفم که به چاه افتد از کنار پدر

Агар ба чархи броими зи остонаи хеш

اگر به چرخ برآیم ز آستانه خویش

Агар чаҳ ҳар нафасами гирди корвон ғамӣ аст

اگر چه هر نفسم گرد کاروان غمی است

Бҷон расидаам аз вазъи биғмонаҳи хеш

بجان رسیده ام از وضع بیغمانه خویش

Балост рутбаи гуфтор чун баланд афтод

بلاست رتبه گفتار چون بلند افتاد

Ба хоб чанд тавон рафтани азоФсонаҳи хеш ?

به خواب چند توان رفتن ازافسانه خویش ؟

Ба бенавоӣу озодагии хушами соиб

به بینوایی و آزادگی خوشم صائب

Марои қафаси нФрибд ба обу донаи хеш

مرا قفس نفریبد به آب و دانه خویش