Ба ҳар сиёҳ дарун машнуон таронаи хеш

به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش

Замини пок талаб кун барои донаи хеш

زمین پاک طلب کن برای دانه خویش

Забони хеш ба девор то тавон молида

زبان خویش به دیوار تا توان مالید

Қадам бурун магузор аз даруни хонаи хеш

قدم برون مگذار از درون خانه خویش

Гуноҳи зиштии худро бар обгина манеҳ

گناه زشتی خود را بر آبگینه منه

Макун чу тнгдлони шиква аз замонаи хеш

مکن چو تنگدلان شکوه از زمانه خویش

Дили хароби зи хоки мурод камтар нест

دل خراب ز خاک مراد کمتر نیست

Бихоҳ ҳоҷати худро зи остонаи хеш

بخواه حاجت خود را ز آستانه خویش

Дарин ду ҳафта ки гули миҳмони ин чаман аст

درین دو هفته که گل میهمان این چمن است

Мабош дарпайии таъмири ошиёнаи хеш

مباش درپی تعمیر آشیانه خویش

Чу зулфи мотамён дар ҳамаст корҷҳон

چو زلف ماتمیان در هم است کارجهان

Азин балои сияҳи даври дори шонаи хеш

ازین بلای سیه دور دار شانه خویش

Каманди гавҳари мақсӯди ришта ашк аст

کمند گوهر مقصود رشته اشک است

Макун чу шамъи қазои гиряи шабонаи хеш

مکن چو شمع قضا گریه شبانه خویش

Ба ним ҷӯ нахирад хирмани фалаки соиб

به نیم جو نخرد خرمن فلک صائب

зи уқдаи дили худ ҳар ки сохт донаи хеш

ز عقده دل خود هر که ساخت دانه خویش