Макун ба лаҳву лаъиби сарфи навҷуонеи хеш

مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش

Ба хоки шӯраи марези оби зиндагонии хеш

به خاک شوره مریز آب زندگانی خویش

Ҳавои нафаси зи дасти ихтиёри бардаи маро

هوای نفس ز دست اختیار برده مرا

Хаҷал чу мавҷи саробами зи хуши анонеи хеш

خجل چو موج سرابم ز خوش عنانی خویش

Ним ба хотири саҳро чу гирдбоди гарон

نیم به خاطر صحرا چو گردباد گران

Нафас чу рост кунам май барам гаронии хеш

نفس چو راست کنم می برم گرانی خویش

Ҳамон зи чашми ҳасудон мронмкдон аст

همان ز چشم حسودان مرانمکدان است

Агар хӯрам ҷигари худ збии даҳоне хеш

اگر خورم جگر خود زبی دهانی خویش

Дарин ҷаҳони дил беғам намешавад пайдо

درین جهان دل بی غم نمی شود پیدا

Агар буруни даҳум аз дили ғам наоне хеш

اگر برون دهم از دل غم نهانی خویش

Фиғон ки нест бғир аз дареғу афсӯсӣ

فغان که نیست بغیر از دریغ و افسوسی

Ба дасти ончии марои монда аз ҷавонии хеш

به دست آنچه مرا مانده از جوانی خویش

Хиҷолатаст насибами зи тнгдстиҳо

خجالت است نصیبم ز تنگدستیها

Чу миҳмони туфайлии змизбонии хеш

چو میهمان طفیلی زمیزبانی خویش

Ба тор худ набӯд ҳеҷ анкабутӣ ро

به تار خود نبود هیچ عنکبوتی را

Алоқае ки ту дорӣ ба зиндагонии хеш

علاقه ای که تو داری به زندگانی خویش

Дилам ҳамеша ду нимаст чун қалами соиб

دلم همیشه دو نیم است چون قلم صائب

зи бас ки мунфаилам аз сияҳи забонии хеш

ز بس که منفعلم از سیه زبانی خویش